Κατηγορία: Εκλογικά

Μετά το ΄81, χάσαμε το νόημα της πραγματικής προόδου, λόγω της αριστερής “προόδου” και των “προοδευτικών” της Αριστεράς

         γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

          Επί δεκαετίες, ακούμε διάφορους να… αυτοσυστήνονται ως “προοδευτικοί”, δοκιμάζοντας το νευρικό σύστημα των… συντηρητικών ανθρώπων, που όλως τυχαίως, έχουν διαμορφώσει τη ζωή τους, έτσι ώστε αυτή να συνιστά έναν συνεχή αγώνα για πραγματική προκοπή και πρόοδο.

          Αυτό το… κυριλέ “περιτύλιγμα” του “προοδευτικού”, έτσι όπως το εννοούν για τη σύγχρονη Ελλάδα, τα κόμματα του αριστερού χώρου και οι παραφυάδες του, αντανακλάται σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, το οποίο είτε έζησε, είτε διηγείται στους νεότερους τα… περασμένα μεγαλεία επί ΠΑΣΟΚ. Όπου “μεγαλεία” είναι τα “υλικά” που αποτέλεσαν τη βάση για να φτιαχτεί το “μενού” της σύγχρονης εκμαυλισμένης κοινωνίας. Η έκρηξη του δημοσίου χρέους επί ΠΑΣΟΚ “βαφτίστηκε” ως… πρόοδος, η οποία στη συνέχεια συμπαρέσυρε και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο, όποτε κλήθηκε να διορθώσει τα κακώς κείμενα, έπεσε σε… τοίχο. Γιατί όταν θέλεις να προοδεύσεις και ταυτόχρονα πρέπει να αναμετρηθείς με… προοδευτικούς, τότε υπάρχει ένα θέμα… 

          Τα τελευταία 40 χρόνια έχουν συντελεστεί κοσμογονικές αλλαγές προς το… χειρότερο για την ελληνική κοινωνία. Το βόλεμα, ο παρασιτισμός, η αξιακή κατάρρευση, η χρεοκοπία της Παιδείας και του εκπαιδευτικού συστήματος, η πολιτισμική κατάπτωση, η τσάμπα μαγκιά και το θράσος μετέτρεψαν τη δημιουργική και προοδευτική ελληνική κοινωνία του μόχθου και της δημιουργίας, σε μια κακομαθημένη κοινωνία, κατά ένα πολύ σημαντικό ποσοστό, το οποίο δεν κυριαρχεί, αλλά ως μειοψηφία κάνει περισσότερο θόρυβο, όπως ο άδειος τενεκές…

          Πάμε να κάνουμε ένα συγκριτικό crash test σχετικά με την πρόοδο και την “πρόοδο”. το οποίο ίσως επαναφέρει πολλούς σε μια αλληλουχία σκέψης, έτσι ώστε να αντιληφθεί την κοινή λογική: 

1. Έως τα τέλη της δεκαετίας του ΄80, η έννοια της προόδου σχετιζόταν με την εργασία και την ανάληψη επιχειρηματικού ρίσκου στον ιδιωτικό τομέα. Από το 1982 και μετά η “πρόοδος” είχε να κάνει με τον εύκολο διορισμό στο Δημόσιο, εις υγείαν των κορόιδων και εις βάρος του ιδιωτικού τομέα, ο οποίος αποτελεί τον χρηματοδότη του κράτους. Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, συνιστούσε πραγματική… πρόοδο, ο παρασιτισμός. 

2. Μέχρι το 1981, το Κράτος, όπως ο κάθε νοικοκύρης, λειτουργούσε με βάση την απλή λογική ότι δεν μπορεί να υπερδανειστεί, αν δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Αλλά ακόμη και αν δανείζεσαι πρέπει να δημιουργείς εισοδήματα για να εξυπηρετείς τα χρέη σου. Κοινή λογική, την οποία στην οικονομική επιστήμη, τη συναντάει κάποιος στο βιβλίο των Αρχών Οικονομικής Θεωρίας της Γ΄ Λυκείου. Αμ δε!

          Μετά το 1981, μάθαμε ότι το Κράτος πρέπει να δανείζεται, να φεσώνει τις επόμενες γενιές και να υπερχρεώνεται, ενώ στο τέλος όταν τα κάνει… θάλασσα, προβαίνει στην… προοδευτική λύση της κοινωνικοποίησης των χρεών. Δηλαδή, στέλνοντας τον λογαριασμό επί δικαίων και αδίκων και υποθηκεύοντας το μέλλον των επόμενων γενεών, αλλά και περιορίζοντας τους βαθμούς ανεξαρτησίας. 

3. Έως το 1981, υπήρχε αξιολόγηση σε κάθε σχολείο με τον Επιθεωρητή, αλλά σήμερα η αριστερή “πρόοδος” θέλει τον εκπαιδευτικό να διορίζεται και να μην υπόκειται σε κανέναν έλεγχο. Βλέπετε τι γίνεται με την αξιολόγηση, όπου η… δικαιολογία έχει να κάνει με τον ισχυρισμό ότι δεν είναι αξιολόγηση. Όποιος διαφωνεί, ας πάει στον ιδιωτικό τομέα, όπου δεν υπάρχει αξιολόγηση…

4. Έως το 1981, σεβόσουν τον αστυνομικό, αλλά η αριστερή “πρόοδος” θέλει τον αστυνομικό να είναι… μπάτσος που πρέπει να κάθεται προσοχή, να τον φτύνεις, να του πετάς μολότοφ (καθώς κάθεται στη… λάθος πλευρά, όπως έχει πει μια πολιτική… ψυχή), να του τραβάς τον γιακά και γενικά να επιδεικνύεις κάθε στιγμή πόσο απείθαρχος και απροσάρμοστος είσαι. Στις οργανωμένες δημοκρατίες του δυτικού κόσμου, η… πρόοδος, αντιμετωπίζεται με τον ανάλογο τρόπο. Γιατί οι άνθρωποι βλέπουν μπροστά και θέλουν να προοδεύουν. Όχι να… προοδεύουν!

          Βέβαια, πρέπει να λάβουμε υπόψιν ότι, όταν η αριστερή “πρόοδος” γίνεται καθεστώς, τότε ο “μπάτσος” είναι ο αστυνομικός που πρέπει να προστατεύσει τους κομισάριους! Σας βλέπουμε και σας παρακολουθούμε, όπως είχε δηλώσει μια… αριστερή ψυχή προ τριετίας, όταν βρισκόταν στον υπουργικό θώκο που εποπτεύει τους… μπάτσους (συγγνώμη, τους αστυνομικούς)!

5. Έως το 1981, τα ειδεχθή εγκλήματα και η εξαιρετικά περιορισμένη εγκληματικότητα αντιμετωπίζονταν από τον νόμο αποφασιστικά και αποτρεπτικά. Σήμερα, στο πλαίσιο της αριστερής… προόδου, μπορείς να σκοτώσεις, να πας για λίγο φυλακή και να αποφυλακιστείς με συνοπτικές διαδικασίες. Μπορείς να αδειάζεις τις φυλακές και φυσικά αυτοί που μένουν μέσα να σου δίνουν ποσοστά 80%, με την προσδοκία ότι θα έρθει η… ευλογημένη ώρα και γι αυτούς. Για να μην παρεξηγηθούμε… Το σωφρονιστικό σύστημα δεν πρέπει να εκδικείται, αλλά ταυτόχρονα ο νομοθέτης δεν πρέπει να δίνει την αίσθηση στον εγκληματία, ότι θα κάνει… διακοπές και… γνωριμίες με… ευυπόληπτους συμπολίτες του και στη συνέχεια θα βγει έξω για να προβεί σε χειρότερες πράξεις…

6. Έως το 1981 όποιος δούλευε και προόδευε, ήταν παράδειγμα προς μίμηση, ενώ μετά φτάσαμε στην εκδοχή ότι όποιος δουλεύει είναι… κορόιδο, από τη στιγμή που υπάρχουν χιλιάδες δουλειές με εύκολο χρήμα εις βάρος των άλλων…

7. Έως το 1981 ξέραμε ότι η πρόοδος της κοινωνίας συντελείται μέσα από τον αυτοσεβασμό που μεταφράζεται σε σεβασμό στον διπλανό. Όμως, μας ήρθε… κατακέφαλα η… πρόοδος μέσα από το “κάνω ό,τι γουστάρω και λογαριασμό δεν δίνω”! Και σε όποιον δεν αρέσει η “δημοκρατία” του τραμπούκου, τότε αυτός είναι… φασίστας!

8. Το μεγαλύτερο… σοκ “προόδου” μετά το 1981, το είδαμε μέσω της δημοκρατικής έκφρασης των διαδηλώσεων. Ο καθένας στο πλαίσιο της δικής του “δημοκρατίας”, μπορούσε να ταλαιπωρεί όποιον ήθελε και λογαριασμό να μην έδινε. Μπορούσε δε να… ξεβρακώσει και ανθρώπους που βάσει του νόμου ήταν εντεταλμένοι να προσφέρουν υπηρεσία στο κοινωνικό σύνολο, όπως είχε συμβεί το 1991 με τα λεωφορεία στην Αθήνα. Σημειωτέον, ότι οι αστικές συγκοινωνίες σε όλες τις πόλεις της χώρας, πλην της Αθήνας, δεν είναι κρατικές. Η πρόοδος που γεννάται μέσα από τον σεβασμό προς τον διπλανό, χωρίς να προκαλεί κόστος στο συλλογικό “εμείς”, μετατράπηκε σε πορεία “προόδου” προς την επιλογή του “εγώ είμαι” και εσύ να πας να… εμβολιαστείς!

9. Κάποτε ο καλός μαθητής αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση, αλλά με τη ραγδαία “τσογλανοποίηση” της ελληνικής κοινωνίας, ο επιμελής μαθητής που ταυτόχρονα έχει υποδειγματικό χαρακτήρα, συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά του “φυτού” και του “σπασίκλα”! Και αυτό γιατί όταν η πρόοδος συνδέεται με την αριστεία, τότε έρχεται η “πρόοδος” των αχρήστων για να λειτουργήσει αποτρεπτικά. 

10. Κάποτε, ο ευσυνείδητος έπαιρνε τα εύσημα και ταυτόχρονα ο ασυνείδητος δεχόταν αυστηρές παρατηρήσεις από το οικογενειακό και ευρύτερο περιβάλλον του. Σήμερα, ο ευσυνείδητος και νομοταγής, μπορεί να δεχθεί “μπούλινγκ”, καθώς χαλάει τη… σούπα στις μειοψηφίες της τσάμπα μαγκιάς και αλητείας. 

11. Κάποτε ήξερες ότι αν σε πιάσουν να γράφεις με σπρέι ή να προκαλείς φθορές και ζημία στην περιούσία του συμπολίτη σου, δεν θα την… έβγαζες εύκολα με το νόμο. Σήμερα, στο πλαίσιο της… προόδου, μπορείς να πάρεις σπρέι για να λερώσεις τον τοίχο ενός σπιτιού, το μαγαζί του επαγγελματία που δίνει μάχη επιβίωσης, το σχολείο για το οποίο πληρώνουμε όλοι φόρους ή να βάψεις και να κολλήσεις αυτοκόλλητα στα σήματα οδικής κυκλοφορίας, θέτοντας σε κίνδυνο τους συνανθρώπους σου. Αν μάλιστα συλληφθείς, θα έρθουν να σου συμπαρασταθούν οι “προοδευτικοί”. Γιατί οι… καλές πράξεις πρέπει να επικροτούνται από τους “προοδευτικούς”. Δυστυχώς, όλα αυτά συμβαίνουν γιατί υπάρχει η αίσθηση της ατιμωρησίας ή η βεβαιότητα της ημι-τιμωρίας. Μάλιστα, κάποιοι φοβούνται μήπως μπλέξουν με “προοδευτικούς”… τραμπούκους, οι οποίοι μπορεί να κραδαίνουν (για… ειρηνικούς λόγους) λοστάρια, κοντάρια και άλλα τέτοια “ευγενή” μέσα του… σύγχρονου “πολιτισμού”!

          Σύμφωνα με το αριστερό αφήγημα οι κοινωνίες… προοδεύουν όταν λειτουργούν απείθαρχα, ανεκτικά, αντισυμβατικά, τυχοδιωκτικά, παρασιτικά. Αυτό δείχνει ο τρόπος αυτών που πολιτεύονται σήμερα στη χώρα και λένε ότι εκπροσωπούν την Αριστερά. Σίγουρα δεν είναι Αριστεροί, ούτε και… προοδευτικοί. Είναι κοινοί τυχοδιώκτες, με μειωμένη αυτοεκτίμηση λόγω περιορισμένων ή ανύπαρκτων προσόντων, έχουν εκδικητική διάθεση λόγω κατωτερότητας, συμπεριφέρονται κομπλεξικά λόγω της ασημαντότητας και της αμάθειας τους, ψεύδονται για να καλύψουν τις ενοχές τους, προκαλούν αναστάτωση γιατί μόνο από αυτήν μπορούν να “τρέφονται” και να βρίσκονται στο προσκήνιο του θλιβερού τους κόσμου.

          Δυστυχώς, σε αυτήν τη χώρα, κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό είμαστε… ΠΑΣΟΚ ή (κρυφο)κομμουνιστές (όταν δεν μας συμφέρει). Και το οξύμωρο είναι ότι, η εν πολλοίς κομμουνιστική αντίληψη των πραγμάτων, δεν απορρέει καν από το… παραδεισένιο σύστημα εξουσίας, το οποίο, ευτυχώς, δεν γνωρίσαμε! Σήμερα, οι πραγματικά προοδευτικοί άνθρωποι αποτελούν μειοψηφία στην ελληνική κοινωνία. Το σοκ της αριστερής “προόδου”, μας κυρίευσε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Το μόνο σίγουρο είναι ότι, το περιεχόμενο αυτού του “προοδευτικού” αφηγήματος, δεν μπορεί να μας βοηθήσει, έτσι ώστε, να προοδεύσουμε πραγματικά. 

          Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν ένα κήρυγμα μιζέριας και δεν συνιστούν στείρα καταγγελία στο όνομα ενός ιδεολογικού φανατισμού ή διχασμού. Είναι μια απλή υπενθύμιση. Μια ανάκληση στη μνήμη όλων όσων έχουμε ζήσει τις τελευταίες δεκαετίες, για να κάνουμε τις συγκρίσεις. Βέβαια, οι συγκρίσεις αυτές μπορεί να είναι υποκειμενικές. Σίγουρα όμως βασίζονται στα αποτελέσματα και στα… καμώματα μας. Αν δεν… ξαναγνωριστούμε μεταξύ μας, ώστε να επαναπροσδιορίσουμε το περιεχόμενο της προόδου για την κοινωνία μας, τότε είμαστε καταδικασμένοι να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.

          Η πραγματική πρόοδος δεν συνιστά συντήρηση, αλλά άλμα στο μέλλον. Η “πρόοδος”, έτσι όπως τη μάθαμε από το 1981 και μετά, σε διάφορες εκδοχές και εκφάνσεις, αποτελεί τη συνταγή… οπισθοδρόμησης της κοινωνίας σε όλα τα μέτωπα. Μακάρι να αποτελούσε συντήρηση! Αλλά δεν αποτελεί ούτε καν αυτό. Και αυτό αποδεικνύεται στην πράξη ποικιλοτρόπως. Θεσμικά, αξιακά, πολιτισμικά, εκπαιδευτικά και οικονομικά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η… πρόοδος δεν βρίσκεται στην πλευρά αυτού που πετάει τη… μολότοφ, αλλά στην πλευρά αυτού που αποτελεί τον στόχο της. Αν είμαστε μειωμένης αντιλήψεως εγκέφαλοι και επιδοκιμάζουμε τους τύπους που βρίσκονται από την πλευρά που έρχεται η μολότοφ, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας και της… κακής μας, της “προόδου”!

 

ΛΟΥΚΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ

e-mail: loukas1972@gmail.com

Facebook: Λουκάς Γεωργιάδης, Loukas Georgiadis

Twitter: LoukGeorgiadis, loukas geo

LinkedIn: LOUKAS GEORGIADIS

Οπως ενημέρωσε ο ίδιος στο λογαριασμό του στο FB, αλλά και σε επικοινωνία που είχε με το Nstv,ανέλαβε τη θέση του Συμβούλου σε θέματα πρόγνωσης ακραίων καιρικών μεταβολών με έμφαση στις περιοχές της Βόρειας Εύβοιας που επλήγησαν από τις πυρκαγιές.

Αποτελεί τιμή αλλά και μεγάλη ευθύνη για μένα η πρόταση που μου έγινε σήμερα από τον κ. Μπένο σε συνεννόηση με τον Υπουργό Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας κ. Στυλιανίδη.

Συγκεκριμένα, μου εμπιστεύθηκαν τη θέση του Συμβούλου σε θέματα πρόγνωσης ακραίων καιρικών μεταβολών με έμφαση στις περιοχές της Βόρειας Εύβοιας που επλήγησαν από τις πυρκαγιές.

Δεσμεύομαι ότι θα κάνω αυτό που ξέρω καλά, δηλαδή να εργαστώ πολύ σκληρά και αξιοποιώντας τις επιστημονικές μου γνώσεις, να συνεισφέρω από την πλευρά μου στην άρτια πληροφόρηση των υπευθύνων, ώστε οι πληγείσες περιοχές να είναι καλά προετοιμασμένες σε περίπτωση νέων ισχυρών κακοκαιριών και να περιοριστούν στο ελάχιστο τα τοπικά πλημμυρικά φαινόμενα.

Ως πότε θα ανεχόμαστε τη “Δημοκρατία” του… Τραμπουκιστάν στο εκπαιδευτικό μας σύστημα;

         γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

          Εκπαιδευτικοί κάνουν απεργία και γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τις αποφάσεις των δικαστηρίων, γιατί… νόμος είναι το… δίκιο του εκπαιδευτικού! Μια συμμορία τραμπούκων διαφωνούσε με τον έλεγχο των πιστοποιητικών από τους εντεταλμένους υπαλλήλους στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, γιατί σύμφωνα με το… δημοκρατικό τους πιστεύω, ο έλεγχος πρέπει να γίνεται… αλλιώς. Τραμπούκοι του κοινού ποινικού δικαιίου, τραυμάτισαν φοιτητή, επειδή… τόλμησε να πει φόρα παρτίδα, χωρίς κουκούλα και με πολλά κιλά… θάρρος, την άποψη ότι πρέπει να υπάρχει Πανεπιστημιακή Αστυνομία για να ελέγξει την ανεξέλεγκτη κατάσταση που υπάρχει.

          Η κυβέρνηση προσπαθεί μέσα από συσκέψεις να βρει λύσεις, αλλά δεν θέλει και να… τσιτώσει τους τραμπούκους που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτοι στα πανεπιστήμια. Από την άλλη, διαδηλωτές προσπαθούν να δοκιμάσουν τα νεύρα και τις αντοχές της κοινωνίας, μη πειθαρχώντας στο νόμο που τους περιορίζει χωροταξικά, για να μην κάνουν δύσκολη τη ζωή των πολλών. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί, γι αυτό διαδηλώνουν. Γιατί θέλουν να κάνουν δύσκολη τη ζωή της κοινωνίας και ποντάρουν ότι έτσι θα εισπράξουν ψήφους τα κόμματα στα οποία ανήκουν.

          Η Ελλάδα, όπως συνήθως λέμε αυτάρεσκα, είναι η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία, έχοντας γνωρίζει όλα τα συστήματα διακυβέρνησης. Δώσαμε τα φώτα στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά εμείς, με τις δικές μας πράξεις, βγάζουμε τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια. Και το κάνουμε με τον χειρότερο τρόπο σε έναν τομέα που αποτελεί διαχρονικά την επένδυση για κάθε σοβαρό κράτος: την Παιδεία. Οι πολλοί ανέχονται τους λίγους που τραμπουκίζουν και δεν έχουν μάθει να κάνουν τίποτα άλλο στη ζωή τους, εκτός από το να διαδηλώνουν. Αυτά τα… ένσημα ξέρουν και αυτά θέλουν να κολλήσουν.

          Το καλαμπούρι με τους λογής λογής φασίστες ή “δημοκράτες” και τις συμμορίες των τραμπούκων που κάνουν… παρεμβάσεις ή επιχειρούν να διαλύσουν τα πανεπιστήμια, πρέπει να τελειώσει. Η αξιωματική αντιπολίτευση αβαντάρει όλες αυτές τις πρακτικές και είναι σίγουρο ότι πολλούς από τους “αγωνιστές” θα τους δούμε αργότερα να πρωταγωνιστούν στον δημόσιο βίο της χώρας. Γιατί κάποιοι έχουν διαφορετικά κριτήρια επιλογής σε σχέση με τους ανθρώπους που σκέφτονται λογικά. Ακόμη και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης που στηρίζει όλους αυτούς τους δήθεν ανήσυχους για το εκπαιδευτικό μας σύστημα, στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικό σχολείο.        

          Ο εκσυγχρονισμός της χώρας, σίγουρα δεν μπορεί να περνά μέσα από τους “προοδευτικούς” με το αριστερό πρόσημο. Αποτελούν την πιο γνήσια έκφραση του αναχρονισμού, υιοθετώντας το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πρέπει. Βέβαια, δεν μπορούν να το καταλάβουν γιατί είναι απόλυτοι. Αυτό που πιστεύουν είναι… νόμος. Σαν τους… Αυτόχθονες  Ιθαγενείς, που… αποφάσισαν ότι δεν… γουστάρουν να πειθαρχήσουν στο συντεταγμένο κράτος και στο εξής παύει η… εξουσιοδότηση στους κυβερνώντες. Άρα, οι άνθρωποι είναι ελέυθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν. Μόνο που δεν ξέρουμε εάν θα τους αρέσει να κάνουμε και εμείς οι υπόλοιποι ό,τι μας αρέσει…

          Κάποιοι… ισαποστάκηδες, κάθε φορά που συμβαίνουν ανώμαλες καταστάσεις, βγαίνουν μπροστά για να κάνουν κηρύγματα κατά του διχασμού. Κι όμως, δεν υπάρχει κανένας διχασμός. Υπάρχει η επιλογή του λογικού και η υιοθέτηση της βλακείας. Το βλέπουμε με τους αντιεμβολιαστές, το βλέπουμε με όσους αντιδρούν στο νοικοκύρεμα των πανεπιστημίων. Η ελληνική κοινωνία είναι βαθιά άρρωστη. Όχι γιατί είναι άρρωστοι οι πολλοί, αλλά γιατί οι πολλοί δεν μπορούν να αντιδράσουν και συμβιβάζονται με την ανοχή στους λίγους. Άλλωστε, δεν είναι δουλειά του πολίτη να… συμμαζέψει τον τραμπούκο, αλλά του Κράτους. Το Κράτος δεν μπορεί να είνια βίαιο. Σίγουρα μέχρι ενός ορίου, μπορεί να είναι ανεκτικό. Όμως, όταν διαταρράσσονται οι ισορροπίες και η ανεκτικότητα ξεπερνάει τα όρια, τότε δεν μπορεί να γίνονται αποδεκτές οι πρακτικές της “Δημοκρατίας του Τραμπουκιστάν”. Αυτή η… δημοκρατία, δεν έχει θέση στην ελληνική κοινωνία και δεν μπορεί να κυριαρχήσει σε έναν από τους πιο ευαίσθητους τομείς, όπως είναι η Παιδεία. Οι τραμπούκοι μπορούν να κάνουν όποιον τραμπουκισμό θέλουν, αλλά στα… σπίτια τους. Στην οργανωμένη κοινωνία, υπάρχει ο “δάσκαλος”. Δηλαδή ο νόμος. Τον οποίο όλοι περιμένουμε να εφαρμοστεί χωρίς εξαιρέσεις, παρενθέσεις, αστερίσκους και παραγράφους…

ΛΟΥΚΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ

e-mail: loukas1972@gmail.com

Facebook: Λουκάς Γεωργιάδης, Loukas Georgiadis

Twitter: LoukGeorgiadis, loukas geo

LinkedIn: LOUKAS GEORGIADIS

Ασφάλεια-Ανάπτυξη-Ευημερία: Το τριπλό στοίχημα εθνικής επιτυχίας, απέναντι στην “προοδευτική”… οπισθοδρομική κομπανία!

γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

          Τα πεπραγμένα της περιόδου 2015-2019 έχουν… συνετίσει ένα κρίσιμο ποσοστό του εκλογικού σώματος, το οποίο σε κάποιο ποσοστό… πειραματίστηκε, είδε, έπαθε και… έμαθε.

          Τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων είναι αποκαλύπτικά και δεν αμφισβητούνται. Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, μετά από 2 χρόνια, κατά τα οποία σημειώθηκαν πρωτοφανή γεγονότα (πανδημία, περιορισμοί, οικονομική ύφεση, απειλή εθνικής ασφάλειας από την Τουρκία, εισβολή λαθραίων… επισκεπτών), καταγράφεται ως ο δημοφιλέστερος πολιτικός στην Ελλάδα και θεωρείται μακράν ο καταλληλότερος στη σύγκριση με τον… άχαστο αντίπαλο του και αρχηγό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μάλιστα, ο πολιτικός αυτός, βλέπει και την πλάτη του… Κανένα στις δημοσκοπήσεις σε σχέση με την καταλληλότητα για την πρωθυπουργία. Άλλωστε, έχουν περάσει μόλις 2 χρόνια, από την… πικρή εμπειρία της προηγούμενης διακυβέρνησης και οι μνήμες είναι νωπές. Και ελπίζουμε να είναι νωπές και τα επόμενα χρόνια…

          Πολλοί συμπολίτες μας, κατάλαβαν το 2019, τι συνέβη… έως τον Ιούλιο του 2019. Για τον λόγο αυτό έδωσαν τετραπλή νίκη στο σημερινό κυβερνών κόμμα και στον αρχηγό του και πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Φαίνεται ότι ένα κρίσιμο μέγεθος του εκλογικού σώματος (περίπου 10%-12%), έκανε τη σωστή επιλογή, σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή, με βάση όσα ακολούθησαν. Αν λάβουμε υπόψον μας τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των δημοσκοπήσεων, σχετικά με το τι πιστεύει ποσοστό τουλάχιστον 75% για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον αρχηγό του, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι είχαμε… άγιο.

– Είχαμε άγιο γιατί δεν ήταν η… παρέα του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία για να διαχειριστεί την πανδημία.

– Είχαμε άγιο γιατί δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, ώστε να περιορίσει την ούτως ή άλλως αναπόφευκτη ύφεση στην οικονομία λόγω πανδημίας και να βάλει τις βάσεις για ισχυρή ανάκαμψη φέτος και του χρόνου, όπως συμβαίνει τώρα.

– Είχαμε άγιο, γιατί δεν είδαμε ορδές αλλοδαπών εξ Ανατολών να εισβάλλουν στη χώρα, όπως το 2015, όπου ο ελληνικός… ήλιος, ήταν πολύ… in και must!

– Είχαμε άγιο, γιατί αντιμετωπίσαμε με επιτυχία μια εθνική πρόκληση από την Τουρκία, το 2020.

– Είχαμε άγιο, γιατί εκ του αποτελέσματος η σημερινή κυβέρνηση και ο πρόεδρος της, με τις διπλωματικές τους κινήσεις, συνέβαλαν στη διεθνή απομόνωση της Τουρκίας, αλλά και στην υπογραφή μιας ιστορικής αμυντικής συμφωνίας με τη Γαλλία, η οποία συνοδεύεται από στρατιωτικούς εξοπλισμούς, που τα επόμενα χρόνια θα αλλάξουν άρδην τα δεδομένα στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

          Όλοι θα θέλαμε να είχαμε ως γείτονες, χώρες όπως η Ελβετία, η Δανία, η Ολλανδία, η Νορβηγία, η Σουηδία, η Φινλανδία, η Σλοβενία ή το Βέλγιο. Θα είχαμε υποπολλαπλάσιες ανάγκες για εξοπλισμούς και σίγουρα αισθητά καλύτερο λόγω δημοσίου χρέους προς ΑΕΠ και αισθητά καλύτερους δείκτες κοινωνικής ευημερίας. Αλλά, είμαστε σε μια… περίεργη γειτονιά, η οποία αποτελεί ευλογία και… κατάρα μαζί! Η προάσπιση της εθνικής ασφάλειας και η ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο, με ισχυρή στρατιωτική παρουσία, συνθέτουν ένα νέο δόγμα. “Αγοράζουμε ειρήνη” μέσα από την αμυντική θωράκιση της χώρας, για να αποτρέψουμε τον πόλεμο. Ή, προετοιμαζόμαστε για πόλεμο, προκειμένου να έχουμε ειρήνη. Η προσέγγιση είναι ρητορική και ουδείς εχέφρων μπορεί να… παιανίζει πολεμικές ιαχές, καφενειακού τύπου. Θέλουμε ειρήνη πάνω απ΄ όλα. Τελεία και παύλα!

          Η χώρα μας, μέσα από την εντυπωσιακή ενίσχυση του δυναμικού των Ενόπλων Δυνάμεων με τα μαχητικά “Ραφάλ” 4ης γενιάς και τις φρεγάτες “Μπελαρά”, θα καλύψει με όρους ηλεκτρονικού πολέμου και ισχυρής δύναμης πυρός, ακόμη και το τελευταίο… εκατοστό σε θάλασσα και αέρα, έναντι οποιουδήποτε επιβουλέα προχωρήσει σε επιθετική κίνηση. Βέβαια, τους νέους εξοπλισμούς, δεν θα τους έχουμε… αύριο το πρωί. Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι οι εξοπλισμοί θα έρθουν ως “κερασάκι” σε μια αριστοτεχνικά δομημένη και μεθοδική διπλωματική προσπάθεια, η οποία δημιουργεί de facto στρατηγική. Οδηγεί την Τουρκία σε απομόνωση απ΄ όλες τις χώρες της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ. Ο Ταγίπ Ερντογάν αναζητεί πλέον σανίδα σωτηρίας στη Ρωσία, η οποία, σύμφωνα με τους εδώ… Ρωσολόγους και… Πουτινολόγους, θα μας… σώσει, επειδή είμαστε ομόδοξοι! Η Ρωσία είναι σημαντικός εταίρος για την Ελλάδα και μπαίνει στο κουτάκι του παζλ. Εκεί που πρέπει και όπως πρέπει. Απλά, δεν πρέπει να έχουμε και ψευδαισθήσεις ή να τρώμε… σανό με διάφορους μύθους, που διακινούν τύποι με… μαντζούνια!

          Η Ελλάδα εξελίσσεται σε μια μεγάλη περιφερειακή στρατιωτική δύναμη με “έξυπνα όπλα”. Δεν έχει επιθετικές βλέψεις. Δεν απειλεί κανέναν, αλλά ούτε ανέχεται να την απειλούν. Αγοράζουμε με σχετικά λίγα χρήματα, υπερσύγχρονες μονάδες στρατιωτικής ισχύος που διαθέτουν ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα. Για να το πούμε απλά. Είναι σαν να έχεις ένα σπίτι το οποίο διαθέτει συναγερμό, κάμερες, παγίδες, ειδικές θωρακίσεις. Θέλεις να αποτρέψεις και να… απογοητεύσεις τον επίδοξο διαρρήκτη ή ληστή, να μπει στο σπίτι σου. Θέλεις να προστατεύσεις την οικογενειακή ασφάλεια και γαλήνη και ταυτόχρονα να υπερασπιστείς τον κόπο σου και την περιουσία σου. Τόσο απλά.

          Το τετελεσμένο ότι η μικρή Ελλάδα θα διαθέτει πολλά… “Ραφάλ” και… ασυγκράτητες “Μπελαρά”, συνθέτει ένα διαβαθμισμένα ποιοτικό μήνυμα με συγκεκριμένους αποδέκτες. Η σύναψη στρατιωτικής συμμαχίας με τη Γαλλία είναι ιστορική. Η έξοδος των Βρετανών από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ανακηρύσσει πλέον ως πρωταθλήτρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης τη Γαλλία σε επίπεδο στρατιωτικής και πυρηνικής ισχύος. Η μικρή και πτωχή Ελλάς, μπορεί να κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τη μεγάλη και πλούσια Γαλλία, δουλεύοντας στρατωτικά σχέδια πέρα από την παραδοσιακή σχέση των δύο χωρών ως εταίρων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τη Μεσογειακή Ένωση και το ΝΑΤΟ.

          Η ιστορική συμφωνία με τη Γαλλία ανοίγει τον δρόμο για πολλαπλασιαστικά οφέλη στην προσέλκυση επενδύσεων “δένοντας” ακόμη περισσότερο την ασφάλεια της χώρας. Η προσέλκυση επενδύσεων και ο… συνωστισμός ξένων κεφαλαίων, ιδίως από χώρες με κολοσσιαία σημασία στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, θα θωρακίσουν θεαματικά και την παράμετρο της εθνικής ασφάλειας. Και όταν υπάρχει ασφάλεια και σφυρυλατούνται πιο ισχυροί δεσμοί με χώρες-σηματωρούς, μπορείς να περιμένεις αύριο περισσότερους τουρίστες και ταυτόχρονα να αναμένεις περισσότερες παραγγελίες ελληνικών αγροτικών και βιομηχανικών προϊόντων από τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, αλλά και μέλος των 7 πιο αναπτυγμένων οικονομιών του πλανήτη.

          Η συμφωνία με τη Γαλλία ανοίγει τον δρόμο για να έλθουν ακόμη περισσότερες επενδύσεις από άλλες χώρες, οι οποίες θέλουν να κεφαλαιοποιήσουν τη θωράκιση της εθνικής μας ασφάλειας και να τιμολογήσουν θετικά τις ευκαιρίες δραστηρτιοποίησης τους, εντός των συνόρων μας. Επιπλέον, υπάρχει και κάτι άλλο πολύ πιο σημαντικό, λόγω και της συγκυρίας, η οποία χαρακτηρίζεται από την εκτίναξη των τιμών της ενέργειας. Η Ελλάδα είναι σε μια περιοχή, η οποία θα αποτελέσει για τις επόμενες πολλές δεκαετίες το πεδίο άντλησης, αποθήκευσης και μεταφοράς του πολύτιμου φυσικού αερίου, το οποίο εξελίσσεται σε βασικό “όπλο” για να επιτευχθεί η ενεργειακή μετάβαση και οριστική απαλλαγή εντός των προσεχών (όχι πάρα πολλών ετών), από το “βρώμικο” πετρέλαιο. Επιπλέον, οι δρόμοι του φυσικού αερίου μέσα από τον άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύτπου, θα είναι δρόμοι που θα οδηγήσουν στη σταδιακή απεξάρτηση από τη Ρωσία. Όσο, για το πετρέλαιο, ακόμη και αν είχαμιε τη δυνατότητα να φέρουμε στην επιφάνεια τα… τρισεκατομμύρια βαρέλια που υπάρχουν εντός της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, το μόνο σίγουρο είναι ότι απλά θα αναγκαζόμασταν να τα… καμαρώνουμε. Τίποτα άλλο. Γιατί πολύ απλά σε μερικά χρόνια, δεν θα υπάρχουν αγοραστές πετρελαίου. Όπως δεν υπάρχουν σήμερα βιντεοκασέτες και βιντεοκλάμπ…  Συνεπώς, το πετρέλαιο αφαιρεί πόντους από το στρατηγικό πλεονέκτημα της χώρας, αλλά οι πολλοί πόντοι από το αέριο, το πολλαπλασιάζουν.

          Η Ελλάδα ως μια καλά θωρακισμένη αμυντικά χώρα και ως ένας κρίσιμος ενεργειακός κόμβος, αναμένεται να διαδραματίσει στο μέλλον πιο ισχυρό ρόλο στην περιοχή, ακολουθώντας πιστά τους όρους των συμφωνιών με συμμάχους και εταίρους. Η διαδικασία αυτή είναι win-win. Ταυτόχρονα, είναι μια διαδικασία που θωρακίζει και οικονομικά τη χώρα. Σίγουρα, το υψηλό δημόσιο χρέος αποτελεί ένα σοβαρότατο μειονέκτημα. Ωστόσο, οι πόροι από το Ταμείο Ανάκαμψης και το νέο ΕΣΠΑ, σε συνδυασμό με τα τεράστια κεφάλαια που αναμένονται από τις ιδιωτικές επενδύσεις (ξένες και εγχώριες), θα αποτελέσουν τη μεγάλη ευκαιρία για να μπορέσουμε να ελέγξουμε το δημόσιο χρέος, δια της ενισχύσεως του παρονομαστή, δηλαδή του ΑΕΠ. 

          Το 1994, ο Ανδρέας Παπανδρέου, είχε πει την περιβόητη φράση “ή θα αφανίσουμε το δημόσιο χρέος, ή θα μας αφανίσει”. Ωστόσο, ο ίδιος το είχε παραλάβει το 1981 στο 34% του ΑΕΠ και το παρέδωσε το 1990 στο 81%!!! Στη συνέχεια, τα μέτρα δραστικής μείωσης των ελλειμμάτων από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ώστε να επανέλθουμε σε πρωτογενές πλεόνασμα (κατέστη δυνατό το 1993 επί αειμνήστου Ιωάννου Παλαιοκρασσά), ήταν λογικό να οδηγούσαν σε περαιτέρω αύξηση του κυρίως ως ποσοστού επί του ΑΕΠ έως το 1994, οπότε ξαναήρθε στα πράγματα το ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρέα Παπανδρέου, παραλαμβάνοντας πιο ισορροπημένα δημοσιονομικά και την… τάβλα στρωμένη. 

          Ο έλεγχος του δημοσίου χρέους είναι μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση, λόγω των διαχρονικά υψηλών δαπανών συντήρησης και λειτουργίας του κράτους (ήδη βρισκόμαστε σε καλό δρόμο μέσω των ιδιωτικοποιήσεων και της ψηφιοποίησης), των αμυντικών δαπανών λόγω της τουρκικής απειλής, αλλά και της αυξανόμενης πίεσης στο ασφαλιστικό σύστημα, η οποία θα γίνει μεγαλύτερη στο μέλλον, λόγω των δυσμενών δημογραφικών εξελίξεων. Γι αυτό, η δεκαετία έως το 2030, λαμβάνοντας υπόψιν τα προαναφερόμενα, αποτελεί την τελευταία μεγάλη ευκαιρία της χώρας, να αντιμετωπίσει τα ελλείμματα (τα οποία και πάλι ήρθαν στο προσκήνιο λόγω των συνεπειών της πανδημίας). Ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός πρέπει να αποτελεί μια ιστορική πρόκληση προσεχώς σε μια νέα αναθεώρηση του Συντάγματος.

          Η διαφύλαξη της εθνικής ακεραιότητας της χώρας, το μήνυμα προς τη διεθνή κοινότητα ότι γινόμαστε μια χώρα φιλική προς τις επενδύσεις, η διαρκής ψηφιοποίηση της οικονομίας και οι τεράστιες ευκαιρίες στους τομείς της ενέργειας, των μεταφορών, της βιομηχανίας, του αγροτικού τομέα και των ακινήτων, αποτελούν στοιχεία για ένα ισχυρό “Brand Greece”. Ωστόσο, πέραν των παραπάνω, υπάρχει μια κρίσιμη… λεπτομέρεια, η οποία μπορεί να κάνει τη διαφορά. Η πλειοψηφία των εκλογέων αυτή της χώρας, δεν πρέπει να συμβιβαστεί με τους πολιτικούς νάνους, τους τυχοδιώκτες, τους λαϊκιστές και΄όσους μοιράζουν… σανό. Αν αυτό το στοίχημα το κερδίσουμε ως χώρα τουλάχιστον στις δύο επόμενες εθνικές αναμετρήσεις, θα έχουμε στείλει οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τους “προοδευτικούς”, οι οποίοι δεν είναι τίποτα άλλο, παρά οι εκφραστές της οπισθοδρόμησης. Ακόμη και αν έρθουν στην εξουσία κάποιοι που σήμερα συνθέτουν την “προοδευτική”… οπισθοδρομική κομπανία,, μάλλον θα έχουν ελάχιστα περιθώρια για να κινηθούν εκτός πλαισίου. Αν και με δαύτους, δεν μπορείς να έχεις την παραμικρή σιγουριά…

 

ΛΟΥΚΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ

e-mail: loukas1972@gmail.com

Facebook: Λουκάς Γεωργιάδης, Loukas Georgiadis

Twitter: LoukGeorgiadis, loukas geo

LinkedIn: LOUKAS GEORGIADIS

Η μεγάλη ευκαιρία για μια χρυσή δεκαετία, την οποία δεν πρέπει να χάσουμε…

γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης 

          Η Ελλάδα είναι η χώρα με το δεύτερο υψηλότερο χρέος παγκοσμίως, μετά την Ιαπωνία, ενώ ταυτόχρονα, αντιμετωπίζει σοβαρό δημοογραφικό πρόβλημα, το οποίο παραπέμπει σε ένα εξαιρετικά προβληματικό ασφαλιστικό σύστημα. Και μόνο το παραπάνω πλαίσιο, θα μπορούσε να αποδειχθεί άκρως απωθητικό για οποιονδήποτε θα ήθελε να επενδύσει στη χώρα μας.

          Η πανδημία του κορωνοϊού οδήγησε σε έκρηξη του δημοσίου χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ, λόγω της περυσινής ύφεσης κατά 8,2%. Ωστόσο, φέτος τα πράγματα θα είναι αρκετά καλύτερα, καθώς φαίνεται ότι θα ανακτήσουμε περίπου το 80%-85% των περυσινών απωλειών. Του χρόνου, αν δεν ξεσπάσει παγκόσμιος… όλεθρος λόγω και των εξαιρετικά ανησυχητικών εξελίξεων στο μέτωπο της ενέργειας και των πρώτων υλών, όχι απλά θα ρεφάρουμε, αλλά θα βρεθούμε κατά περίπου 4-5 δισ. ευρώ υψηλότερα από ονομαστικό ΑΕΠ του 2019.

          Προ ημερών ο Διοικητής της Τραπέζης Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας, μίλησε για την ύπαρξη ισχυρών ενδείξεων για έναν δεκαετή αναπτυξιακό κύκλο, με ετήσιους ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης περίπου 2,5%-3,0%. Και κάτι τέτοιο δεν λέγεται από έναν κεντρικό τραπεζίτη, έτσι για τις εντυπώσεις, ούτε για να κάνει αβάντα στην κυβέρνηση. Αυτό σημαίνει ότι το 2030, θα βρεθούμε κοντά στο ΑΕΠ του 2004 και σχετικά κοντά στο ιστορικό υψηλό του ΑΕΠ, που είχαμε το 2007 (περί τα 244 δισ. ευρώ). Αν δεν σπάσει ο… διάολος το ποδάρι του σε διεθνές επίπεδο και αν δεν μας πιάσει το σύνδρομο του αυτοκτονικού ιδεασμού με επιλογές ανεύθυνων πολιτικών προσώπων και τυχοδιωκτών, τότε ίσως πάμε ακόμη καλύτερα σε σχέση με τις εκτιμήσεις του κ. Στουρνάρα. 

          Η Ελλάδα βρίσκεται ενώπιον μιας ιστορικής ευκαιρίας. Έχει λαμβάνειν περίπου 32 δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης, κοντά στα 27 δισ. ευρώ από το ΕΣΠΑ και εφόσον ακολουθηθεί μια σταθερά φιλική οικονομική πολιτική, θα επενδυθούν ιδιωτικά κεφάλαια δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ. Η χώρα αποτελεί έναν τουριστικό πόλο έλξης και αυτό πρέπει να το αξιοποιήσουμε. Σε 10 χρόνια, ο τουρισμός μας θα ξεπεράσει τα 40 εκατομμύρια επισκέπτες. Ίσως αυτό να συμβεί και πιο νωρίς. Ταυτόχρονα, οι στοχευμένες επενδύσεις στους τομείς που εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα σε μια οικονομία (Κατασκευές, Ενέργεια, Βιομηχανία, Εφοδιαστική Αλυσίδα κλπ), μαζί με τις εισορές του ναυτιλιακού συναλλάγματος, θα ενεργοποιήσουν τους πολλαπλασιαστές της οικονομικής μεγέθυνσης. Για να συμβούν όμως όλα αυτά, πρέπει να ολοκληρώσει το έργο του ο Κυριάκος Πιερρακάκης, να υπογράφει με συνοπτικές διαδικασίες επενδυτικά σχέδια ο Άδωνις Γεωργιάδης, να μειώνει τους φόρους ο Χρήστος Σταϊκούρας, να απλοποιεί συνεχώς το επενδυτικό περιβάλλον στην ενέργεια, στη χωροταξία και στην πολεοδόμηση, ο Κώστας Σκρέκας και να βάζει σε τάξη το Δημόσιο ο Μάκης Βορίδης. Όταν όλα αυτά γίνουν όπως πρέπει, τότε θα μπορεί και ο Κωστής Χατζηδάκης να σχεδιάσει ένα καλύτερο πλάνο στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.              Ενδεχομένως στην πορεία να αλλάξουν τα πρόσωπα, αλλά μιλάμε με όρους του σήμερα και σύμφωνα με το έργο που έχουν παράξει τα προαναφερόμενα πρόσωπα. Φυσικά, απαραίτητη προϋπόθεση για να πετύχουμε στην οικονομία είναι η επικράτηση συνθηκών γεωπολιτικής ασφάλειας και πολιτικής σταθερότητας. Αλλιώς, δεν κάνουμε τίποτα. Η αγορά οπλικών συστημάτων, λόγω της… βαβούρας στην ευρύτερη περιοχή μας, συνιστά αγορά μελλοντικού επενδυτικού κεφαλαίου, από τη στιγμή μάλιστα, που η Ελλάδα αποτελεί ένα μεγάλο… οικόπεδο, στο οποίο ενδιαφέρονται πολλοί να έχουν ένα ακίνητο…

          Με την υπόθεση εργασίας ότι το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας θα κερδίσει ακόμη μία τετραετία (τουλάχιστον…), μετά την πρώτη… τριετία ή τετραετία, θα φτάσουμε αισίως έως το 2027, όπου θα γίνει το… ταμείο σε σχέση με την ολοκλήρωση των προγραμμάτων του Ταμείου Ανάκαμψης και του ΕΣΠΑ και σε συνδυασμό με τις ιδιωτικές επενδύσεις που θα προκύψουν. Στο πλαίσιο αυτό, να προσθέσουμε και την ατάκα του Διευθύνοντος Συμβούλου της Eurobank, Φωκίωνος Καραβία, ο οποίος προέβλεψε έναν τριετή έως και πενταετή ανοδικό κύκλο για τις τιμές των ακινήτων. Και όλοι γνωρίζουμε ότι το θετικό επενδυτικό περιβάλλον σε μια χώρα, αντικατοπτρίζεται στο χαμηλό κόστος δανεισμού των κρατικών τίτλων της, στις υψηλές τιμές των ακινήτων και στα υψηλά επίπεδα των μετοχών στο Χρηματιστήριο. Αυτό το μοντέλο είναι που δίνει τις νίκες στα κόμματα σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο και ιδίως στις ΗΠΑ.

          Ο καθαρός ορίζοντας για τη συνεχή μείωση των φόρων, έτσι όπως έχει περιγραφεί από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, προσθέτει πολλούς πόντους στο πλαίσιο της φιλικής -επενδυτικά- Ελλάδας, εξυπηρετώντας τους στόχους για συνεχή και βιώσιμη ανάπτυξη. Είναι το σημείο κλειδί. Κάποιοι φυσικά δεν θα ήθελαν ένα τέτοιο φιλικό περιβάλλον και θα υπόσχονταν αύξηση των φόρων και λεφτά από το… λεφτόδεντρο. Όμως, εκεί χάνεται η… μπάλα και το οικοδόμημα αρχίζει να τρίζει, οπότε πάμε πίσω. Βέβαια, δεν αρκεί μόνο η μείωση των φόρων, αλλά απαιτείται και ένα σύγχρονο δημόσιο. Εκεί είναι το δεύτερο κλειδί, καθώς αυτοί που μοιράζουν λεφτά από το… λεφτόδεντρο και… εκστασιάζονται με την υπέρμετρη αύξηση των φόρων, θα ήθελαν να διαιωνιστεί η κατάσταση του… αραμπά, της γραφειοκρατίας, της μη αξιιολόγησης και του “γρηγορόσημου”.

          Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Από τη μία πλευρά έχουμε την Ελλάδα της ανάπτυξης, της χαμηλής φορολογίας, του αποδοτικού δημόσιου τομέα και του φιλικού επενδυτικού περιβάλλοντος  και από την άλλη πλευρά έχουμε τους… τσαρλατάνους που μοιράζουν λεφτά από το λεφτόδεντρο, είναι οπαδοί της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς και ό,τι πιάνουν στο χέρι τους το διαλύουν. Πολλοί… γουστάρουν την… άλλη πλευρά, αλλά η επιλογή ενός λογικού ανθρώπου είναι προφανής, σε σχέση με ποια πλευρά πρέπει να συνταχθεί…

          Χώρες όπως η Ελλάδα με το εκρηκτικό πρόβλημα του δημοσίου χρέους, έχει ανάγκη από τη συνεχή αύξηση του παρονομαστή, δηλαδή του ΑΕΠ και τη συνεχή μείωση του αριθμητή (χρέος), για να μειωθεί η τιμή του κλάσματος. Μαγικές λύσεις για να γίνει το 250% του ΑΕΠ… μηδέν, δεν υπάροχυν. Αντιθέτως, επιβάλλεται η υλοποίηση ενός μακροχρόνιου σχεδίου με ένα σταθερό και ελκυστικό φορολογικό περιβάλλον, με πλήρως αυτοματοποιημένες υπηρεσίες, ελάχιστη εμπλοκή με το Δημόσιο, ριζική επανεκκίνηση της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής και αξιολόγηση από το σχολείο έως και τον τελευταίο υπάλληλο της διοίκησης. Όλα τα παραπάνω είναι όσα μαθαίνει ένας φοιτητής Οικονομικών στο Μάθημα της Θεωρίας Οικονομικής Ανάπτυξης στο τρίτο έτος της σχολής του.

          Ωστόσο, τα προαναφερόμενα, αποτελούν απαρέμφατα και… ανώμαλα ρήματα, για τους ιδεοληπτικόυς τυχοδιώκτες της… δεκάρας, οι οποίοι δεν γνωρίζουν τι σημαίνει business plan, δεν έχουν δουλέψει ποτέ για να καταλάβουν πώς παράγεται ο πλούτος και -το χειρότερο απ΄ όλα- έχουν στο μυαλό τους τη σταθερή “επιπεδοποίηση” της κοινωνίας προς τα κάτω. Δηλαδή, συρρικνωμένη μεσαία τάξη και μικρούς φτωχοποιημένους επιδοματούχους. Αυτοί οι τύποι, οι οποίοι θα μπορούσαν να (ξανα)κάνουν ζημιά στη χώρα, συνιστούν το απευκταίο σε σχέση με την οραματική προσδοκία της μεγάλης ευκαιρίας που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στα επόμενα χρόνια.

          Η μεγάλη ευκαιρία της ανάπτυξης, της προόδου και του εκσυγχρονισμού της χώρας τα επόμενα πολλά χρόνια, περνάει μέσα από τη λογική υπεύθυνων πολιτών και τις ορθολογικές επιλογές τους. Μόνο αυτοί μπορούν να καθορίσουν τη μοίρα τους, εμπιστευόμενοι την ψήφο τους σε υπεύθυνους πολιτικούς. Αν επικρατήσει η παράνοια και η… αρρώστια, όπως συνέβη κατά το πρόσφατο παρελθόν, τότε θα μιλάμε για νέες χαμένες ευκαιρίες και για νέες περιπέτειες με τυχοδιώκτες και τσαρλατάνους. Γιατί η προτίμηση σε… άχαστους, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε χάσιμο χρόνου και βαριές απώλειες για τη χώρα, οριζοντίως και καθέτως…

 

ΛΟΥΚΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ

e-mail: loukas1972@gmail.com

Facebook: Λουκάς Γεωργιάδης, Loukas Georgiadis

Twitter: LoukGeorgiadis, loukas geo

LinkedIn: LOUKAS GEORGIADIS

 

Ορκίστηκε σήμερα Δημοτικός Σύμβουλος με τον Συνδυασμό “Μια Πόλη Ανάποδα” ο κ. Ιωάννης Κόνιας, ο οποίος πήρε τη θέση της κυρίας Ιωάννας Βρεττού που παραιτήθηκε.

Η “Μια Πόλη Ανάποδα” παραμένει με 2 δημοτικούς συμβούλους στο Δημοτικό Συμβούλιο

Αν θέλουμε να προοδεύσουμε, ας μάθουμε να ξεχωρίζουμε τους ηγέτες από τους… τιποτάκηδες

γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

          Η Ιστορία της πατρίδας μας από την απελευθέρωση της έως τις μέρες μας, είναι συνυφασμένη με τη δημιουργία δύο διαφορετικών κόσμων.Ανέκαθεν υπήρχαν οι… μεν και οι… δε, σε διάφορες εκδοχές. Ωστόσο, δύο είναι οι κόσμοι που διαχρονικά συγκρούονται σ΄ αυτή τη χώρα. Από τη μία είναι ο κόσμος της υπευθυνότητας και της λογικής και από την άλλη ο κόσμος της ανευθυνότητας, της τσάμπα μαγκιάς, του παραλογισμού, της παράνοιας, της τρέλας και της ψυχοπάθειας.

          Η… μισή Ελλάδα θέτει στόχους, παρακάμπτει εμπόδια, “ψήνεται” στα δύσκολα, δείχνει υπομονή, διαθέτει πείσμα και δεν λαμβάνει υπόψιν της, τους… κακούς ξένους που ήρθαν από το… πουθενά για να μας βάλουν σε καλούπια. Η… άλλη μισή Ελλάδα “τρώγεται με τα ρούχα της”, πέφτει θύματα τυχοδιωκτών πολιτικών, βλέπει παντού συνομωσίες, έχει εκπαιδευτεί στο εύκολο που είναι ψεύτικο, έχει ταυτιστεί με τον παρασιτισμό, χρησιμοποιεί “βιτρινάτες” πολιτικές βινιέτες, βλέπει το εφήμερο και όχι το μακροπρόθεσμο.

          Η Ελλάδα του διχασμού και της εκ… Θεού αποδοχής του… αδιαπραγμάτευτου δίκιου της Αριστεράς, αποτέλεσε τον λόγο για τον οποίο η σύγχρονη Κεντροδεξιά στην Ελλάδα εμφανίζεται ενοχική, φοβισμένη και πολλές φορές παραδομένη στους θολοκουλτουριάρηδες. Σε αυτούς που υπηρετούν ψευδεπίγραφα ιδεολογήματα για έναν… δίκαιο κόσμο, με παραπομπές και σημεία αναφοράς στο πρώην κομμουνιστικό μπλοκ και στις σύγχρονες κομμουνιστικές δικτατορίες. Στην ουσία πρόκειται για παράσιτα, τεμπέληδες και τυχοδιώκτες που έχουν μάθει να ζουν εις βάρος των άλλων. Έχουν στο μυαλό τους τα σοβιέτ και τους κομισάριους, αλλά σε μια χώρα σαν την Ελλάδα είναι εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο, να βρουν εφαρμογή τα… όνειρα τους. Όσο για τους φασίστες της Ακροδεξιάς, αυτυούς τους προσπερνάμε, αφήνοντας τους στη θέση που τους έχει κατατάξει η Ιστορία.

          Η Ελληνική Δημοκρατία έχει καταφέρει να συμπεριλάβει στο μωσαϊκό της, όλες τις απόψεις. Από τις πιο ρεαλιστικές έως τις πιο ουτοπικές. Ένα μέρος της κοινωνίας άγεται και φέρεται από τυχοδιώκτες, ρετάλια, κνώδαλα και ανθρωποειδή, τα οποία στις μέρες μας, καλύπτουν τον χώρο της Ακροαριστεράς, της Ακροδεξιάς, αλλά χαρακτηρίζουν και μέρος των κομμάτων της αστικής μας δημοκρατίας.

          Από τη μία πλευρά έχουμε την Ελλάδα του Τσίπρα, του Κουτσούμπα,  του Βαρουφάκη, του Βελόπουλου και των εγκλείστων εγκληματιών της Ακροδεξιάς και από την άλλη πλευρά την Ελλάδα του Μητσοτάκη που έχει φτάσει τη χώρα σε πολύ υψηλά στάνταρντς αποδοχής και αξιοπιστίας στο διεθνές στερέωμα. Κάπου ενδιάμεσα προσπαθεί να πλασαριστεί και η Φώφη Γεννηματά με το Κίνημα Αλλαγής, το οποίο, δεν θέλει να ταυτιστεί με τα αφηγήματα του Τσίπρα, του Κουτσούμπα και του Βαρουφάκη, αλλά δεν θέλει και να γίνει “ουρά” του Μητσοτάκη. Δύσκολη κα δυσεπίλυτη η εξίσωση για ένα κόμμα εξουσίας, το οποίο έστρωσε το έδαφος στον λαίκισμό και τελικώς είδε τους ψηφοφόρους του να μετατοπίζονται προς τον υπερ-λαϊκιστή Τσίπρα. Γιατί όπως και να το κάνουμε, ανεξαρτήτως του πολιτικού περιεχομένου του παλαιού ΠΑΣΟΚ και του τωρινού ΣΥΡΙΖΑ, άλλο πράγμα ο Ανδρέας Παπανδρέου και άλλο πράγμα, ο τύπος που προσπαθεί να πλασαριστεί ως… κωμικός στη θέση του Ανδρέα. Άλλο ο Μέσι και άλλο ο… Μήτρος της Άνω Ραχούλας που η εξέδρα τον φωνάζει… Μέσι όταν παίζει με τη… Θύελλα Λαγκαδιάς!

          Η χώρα μας, έχοντας την εμπειρία των μνημονίων, θα έπρεπε να έχει γίνει πιο σοφή. Η συντριπτική πλειονότητα του εκλογικού σώματος θα έπρεπε να είναι πιο αυστηρή με τους πολιτικούς της συντήρησης που δηλώνουν προοδευτικοί και πιο απαιτητική με τους πολιτικούς που δηλώνουν μεταρρυθμιστές και οι… προοδευτικοί τους χαρακτηρίζουν ως συντηρητικούς. Σήμερα, με φόντο την τρέλα των παρανοϊκών του αντιεμβολιαστικού μπλοκ που αμφισβητούν τον νόμο της… βαρύτητας, είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρος, ο επαναπροσδιορισμός μιας νέας αφετηρίας και πολλών νέων στόχων.

          Η Ελλάδα πρέπει να ατενίσει το μέλλον με τόλμη, σιγουριά, αποφασιστικότητα, ρεαλισμό, πείσμα και πολλή δουλειά. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από μια “βιομηχανία” μεταρρυθμίσεων, μέσα από ένα προσκλητήριο επενδύσεων και ένα σάλπισμα διαρκούς παραγωγής πλούτου απ΄ όλους και για όλους. Από την άλλη, οφείλουμε ως καθήκον στις επόμενες γενιές, να παραδώσουμε μια χώρα με λιγότερους συμπλεγματικούς, λιγότερους ανισόρροπους, λιγότερους μίζερους, λιγότερα παράσιτα, λιγότερα “τσιμπούρια”. Παραδείματος χάρη, η Ελλάδα του Πιερρακάκη, δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με την Ελλάδα του… Πολάκη. Η Ελλάδα που παράγει ιδέες, δημιουργεί οράματα και παράγει αποτέλεσμα, δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με την Ελλάδα που “παράγει” τεμπελιά, ψευτομαγκιά, ανοησία, βλακεία και ηλιθιότητα.

          Η Ελλάδα της δημιουργίας και της προκοπής δεν μπορεί να υποταχθεί στην Ελλάδα της ανεπάρκειας και της ανικανότητας. Είναι στο χέρι του εκλογικού σώματος να καταλάβει ποιο είναι το συμφέρον του. Ας δει τους… θαυματοποιούς της Αριστεράς και του Σοσιαλισμού που προσφέρουν εφήμερη ικανοποίηση και μακροπρόθεσμο πόνο. Ας καταλάβει ότι το αύριο δεν χτίζεται με δανεικά χωρίς δουλειά, αλλά με πραγματικό πλόυτο που είναι αποτέλεσμα της δουλειάς. Ας καταλάβουμε ότι τα έτοιμα γεύματα τελειώνουν κάποια στιγμή, ενώ όποιος έχει μάθει να… ψαρεύει, σίγουρα θα έχει να φάει. Και φυσικά ένα σύγχρονο Κράτος που προοδεύει οικονομικά, πρέπει να βελτιώνει και τους κοινωνικούς δείκτες, παρέχοντας βοήθεια σε αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη. Σίγουρα όμως, δεν μπορεί να είναι ανεκτικό με τους βολεμένους που διαρκώς πρέπει να τους ταίζει και να τους έχει… υποχρέωση, η υπόλοιπη κοινωνία, την οποία πολλές φορές καταδυναστεύουν. 

          Όταν επιλέξουμε ως κοινωνία τον ορθό δρόμο, θα έχουμε κάνει ένα βήμα προς την πρόοδο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πρόοδο με τυχοδιώκτες πολιτικάντηδες που υιοθετούν την… ανωμαλία και χαρακτηρίζουν ως συντηρητισμό το προφανές, δεν μπορεί να υπάρξει. Οι χρεοκοπημένες ιδεολογίες των απολυταρχικών καθεστώτων, είτε φασιστικών είτε κομμουνιστικών, δεν μπορούν να έχουν θέση σε ένα νέο αφήγημα πραγματικής προόδου, σε μια χώρα που έχει πλήθος εσωτερικών εχθρών και εμποδίων. Το χθες πρέπει να ηττηθεί πανηγυρικά, γιατί το αύριο μας περιμένει και μας ανήκει. Ας κοιταχτούμε γύρω μας, ας κάνουμε την αυτοκριτική μας, ας ανοίξουμε τα… στραβά μας και ας ξεχωρίσουμε επιτέλους τους ηγέτες από τους… τιποτάκηδες. Εκεί βρίσκεται το μυστικό για να έρθουν καλύτερες μέρες…

 

ΛΟΥΚΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ

e-mail: loukas1972@gmail.com

Facebook: Λουκάς Γεωργιάδης, Loukas Georgiadis

Twitter: LoukGeorgiadis, loukas geo

LinkedIn: LOUKAS GEORGIADIS

Η Νομαρχιακή Επιτροπή Νότιας Αθήνας και η Οργάνωση Μελών ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Νέας Σμύρνης σας προσκαλούν τη Δευτέρα 12 Ιουλίου, στις 19.30, σε ανοιχτή εκδήλωση στην Πλατεία Νέας Σμύρνης, με ομιλητή τον γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρη Τζανακόπουλο.

Στην εκδήλωση ο Δημήτρης Τζανακόπουλος θα αναφερθεί στις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις και θα αναλύσει τις προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. όπως προέκυψαν από την Προγραμματική Συνδιάσκεψη. Θα τηρηθούν όλα τα απαραίτητα υγειονομικά μέτρα.

                                      Ατενίζοντας με αισιοδοξία το 2030, κάνοντας τον… σταυρό μας για το 2015!

γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

          Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 6 χρόνια από το πιο ανόητο δημοψήφισμα που έχει γίνει ποτέ στον πλανήτη από την παρέα των τυχοδιωκτών Τσίπρα-Καμμένου-Βαρουφάκη και των κομμάτων τους.

          Κάποιοι και κάποιες… έκλαιγαν από… χαρά γιατί “θα αλλάζαμε τον κόσμο” με ένα δημοψήφισμα, όπου επί της ουσίας το ερώτημα που έθετε, ήταν αν το πρωί ο ήλιος θα βγει από την ανατολή ή από τη δύση! Κάποιοι άλλοι, μάλλον οι λιγότεροι, ανακουφίστηκαν από την τελική έκβαση. Όχι του αποτελέσματος, αλλά της επόμενης μέρας του αποτελέσματος.  Ο κίνδυνος να βρεθούν κάποιοι… αγωνιστές στα σίδερα της φυλακής με τη χώρα στα πρόθυρα κοινωνικής ισοπέδωσης, απομακρύνθηκε. Έστω και την τελευταία στιγμή κυριάρχησε η λογική, έναντι της οριζόντιας… ανοησίας.

          Η… αλλαγή της Ευρώπης, μας στοίχισε, μας στοιχίζει και θα μας στοιχίσει πάρα πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ και για πολλές δεκαετίες. Γιατί οι… συριζανελιές πληρώνονται! Το τίμημα της επιλογής του εκλογικού σώματος σε 2 εκλογικές αναμετρήσεις και ένα δημοψήφισμα το 2015, είναι βαρύ. Θα μας συνοδεύει για τουλάχιστον… 49 χρόνια ακόμη, μέχρι να γίνουμε μια κανονική χώρα χωρίς το δημοσιονομικό “καλούπωμα” που μας επιβλήθηκε εκ νέου το 2015. Επιπλέον, εκχωρήθηκε η… επικαρπία της εθνικής περιουσίας στους δανειστές. Αυτό το τελευταίο ίσως να μην είναι και κακό, καθώς επιταχύονται οι διαδικασίες ιδιωτικοποιήσεων, προσέλκυσης ξένων επενδύσεων και φιλελευθεροποίησης της οικονομίας. Δεν ξέρουμε αν αυτό δεν ήταν στα πλάνα των Τσίπρα-Καμμένου-Βαρουφάκη το 2015, ωστόσο, προέκυψε ως αποτέλεσμα της ανοησίας τους.

          Η χώρα πρέπει να αξιοποιήσει το γεγονός ότι έχουμε μια κυβέρνηση η οποία “ψήθηκε” στα δύσκολα, με πολλές προκλήσεις σε υγειονομικό και οικονομικό επίπεδο, αλλά και με απειλές στα σύνορα της, είτε από τις ορδές… απρόσκλητων “επισκεπτών” μέσω Τουρκίας, είτε απευθείας από την Τουρκία στο Αιγαίο. Το τελικό αποτέλεσμα φαίνεται ότι είναι θετικό, όσο και αν αυτό δεν… αρέσει σε όσους δεν μπορούν να δουν πέρα από τη… μύτη τους. Μάλιστα, υπάρχει ένα μέγεθος που αποτελεί τον καθρέφτη μιας χώρας και αυτός δεν είναι άλλος από τα επιτόκια δανεισμού, τα οποία κινούνται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.  Μάλιστα, αυτό συμβαίνει εν μέσω πανδημίας και με το δημόσιο χρέος, να κινείται σε ιστορικό υψηλό ως ποσοστό του ΑΕΠ, λόγω της βαθιάς ύφεσης του 2020. Το κόστος δανεισμού αποτελεί την κάρτα διαπίστευσης μιας οικονομίας στην παγκόσμια αγορά. Έτσι ισχύει και αυτό δεν αλλάζει… 

          Οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης, ύψους 32 δισ. ευρώ, αναμένεται να μοχλεύσουν την επόμενη εξαετία, ιδιωτικά κεφάλαια τουλάχιστον 60 δισ. ευρώ. Το ΕΣΠΑ της περιόδου 2021-2027 περιλαμβάνει συγχρηματοδοτούμενα έργα τουλάχιστον 30 δισ. ευρώ, ενώ την περίοδο 2023-2027 αναμένονται 19,3 δισ. ευρώ στον πρωτογενή τομέα. Όπως επεσήμανε προ ημερών ο Διοικητής της Τραπέζης Ελλάδος στην έκθεση Νομισματικής Πολιτικής, η ελληνική οικονομία μπορεί να πιάσει μέσο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 3,5% έως το 2030. Ελπίζουμε να μην γυρίσει ο κόσμος… ανάποδα και να έχουμε μπροστά μας μια δεκαετία οικονομικής ανάπτυξης, ευημερίας και προκοπής.

          Η σημερινή κυβέρνηση με φόντο τα… χάλια της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έχει τις προϋποθέσεις για ανανέωση της λαϊκής εντολής. Η πικρή εμπειρία του 2015 έχει καταστήσει τον ΣΥΡΙΖΑ ένα τοξικό και αναχρονιστικό κόμμα. Μόνο αν αποφασίσει να… αυτοκτονήσει η Νέα Δημοκρατία, θα επανεμφανιστούν ως… σωτήρες οι λαοπλάνοι και τυχοδιώκτες του ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολιτικές προϋποθέσεις είναι εξαιρετικές και δεν είναι διόλου απίθανο να δούμε τη συνέχιση της πολιτικής ηγεμονίας της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, καθ΄ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας. Βέβαια, στην πολιτική όλα είναι ρευστά και ανά πάσα στιγμή ένα συγκλονιστικά αρνητικό γεγονός μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Η χώρα έχει μια ιστορική ευκαιρία, διαθέτοντας μια κυβέρνηση που γνωρίζει το αντικείμενο και σε καμία περίπτωση δεν έχει δώσει δείγματα μετεξέλιξης της σε… τσίρκο! Ακόμη και αν γίνει… τσίρκο, το μόνο σίγουρο είναι ότι τα πρωτεία στο συγκεκριμένο θέμα, τα κατέχει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κινείται εκτός συναγωνισμού!

          Η χώρα θέλει ισχυρή και αποτελεσματική κυβέρνηση και μακάρι να διέθετε και μια ώριμη αξιωματική αντιπολίτευση. Τα σημερινά πολιτικά… παρατράγουδα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορούν να εγγυηθούν σε καμία περίπτωση την ομαλή και αποτελεσματική διακυβέρνηση της χώρας. Με ό,τι καταπιάνονται τα κάνουν σαν τα… μούτρα τους! Με ιδεολογικά χρεοκοπημένους και κομπλεξικούς τύπους, η χώρα δεν μπορεί να πάει μπροστά. Είναι οι μίζεροι άνθρωποι μιας άλλης εποχής που δεν μπορούν να εμπνεύσουν τη σιγουριά για το μέλλον, αλλά μόνο την απόλυτη βεβαιότητα για οπισθοχώρηση στο παρελθόν. Εκτός και αν αλλάξουν…

          Η χώρα γυρίζει σελίδα στην οικονομία, εκσυγχρονίζεται, ψηφιοποιείται, κάνει άλματα στο μέλλον. Το πολιτικό κεφάλαιο που χτίζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν φαίνεται να απειλείται από τους τύπους που το 2015, μας έκαναν όλους να κάνουμε τον σταυρό μας, για να μην ζήσουμε καταστάσεις που δεν είχε ζήσει η χώρα μετά τον συμμοριτοπόλεμο. Αν επιδείξουμε σύνεση και σοβαρότητα ως λαός, θα κερδίσουμε όλα τα ιστορικά στοιχήματα της συγκυρίας. Ξέρουμε ότι η κυβέρνηση θυμίζει τον Ολυμπιακό που έχει απέναντι του όχι τις άλλες ομάδες, αλλά τους… αντιολυμπιακούς.

          Η παρουσία του “άχαστου” Τσίπρα αποτελεί εγγύηση διακυβέρνησης για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και μάλιστα για πολλά χρόνια. Υπ΄ αυτήν την έννοια, κάνουμε τον σταυρό μας για τα τρις χειρότερα που γλιτώσαμε το 2015 και… σταυροκοπιόμαστε που υπάρχουν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας! Προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στον τόπο από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ελπίζουμε να παραμείνουν για πάρα πολλά χρόνια για το καλό του τόπου. Η Ιστορία περιμένει ανυπόμονα για να μας κρίνει θετικά στο μέλλον, έχοντας… συμπεριφερθεί πολύ φιλικά παρά το κακό μας παρελθόν.

          Όσοι έχουν ανοικτό μυαλό και καταλαβαίνουν πέντε πράγματα στην οικονομία, ίσως να μπορούν να κάνουν και έναν εποικοδομητικό απολογισμό για το τι μας στοίχισαν η αμετροέπεια και ο λαίκισμός του ΠΑΣΟΚ και της χυδαίας εκδοχής του που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον, πρέπει να βάλουμε μυαλό και από τη ΄λαϊκιστική και “ψεκασμένη” Δεξιά, η οποία είναι αναλογικά μια κακή εκδοχή των κομμάτων εξουσίας, που προέρχονται από την κομμουνιστική μήτρα. Η Ιστορία περιμένει να μας κατατάξει εκεί που πρέπει, εφόσον τη βοηθήσουμε. Καθυστερούμε συνεχώς το ραντεβού μας, αλλά φαίνεται ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να είμαστε συνεπείς αυτή τη φορά. Άλλωστε δεν φαίνεται να έχουμε και πολλές ευκαιρίες ακόμη… 

 

 

ΛΟΥΚΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ

e-mail: loukas1972@gmail.com

Facebook: Λουκάς Γεωργιάδης, Loukas Georgiadis

Twitter: LoukGeorgiadis, loukas geo

LinkedIn: LOUKAS GEORGIADIS

 

                              Επανίδρυση του Κράτους μέσω αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων με όρους ιδιωτικού τομέα

γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

       

   Η χώρα βρίσκεται σε μια νέα φάση εκκίνησης προκειμένου να ανακάμψει και να καλύψει κατά το δυνατόν τις απώλειες που αφήνει η πανδημία. Η αλήθεια είναι ότι από πέρυσι τον Μάρτιο έγιναν πολλές… εκπτώσεις σε πολλά ζητήματα λειτουργίας του Κράτους, αλλά κυριάρχησε η μεγάλη εικόνα της έκτακτης κατάστασης. Σιγά σιγά γυρίζουμε σελίδα και πρέπει να αποφασίσουμε σοβαρά για να δούμε τι χώρα και τι Κράτος θέλουμε να έχουμε.

          Η ελληνική οικονομία, αν δεν στραβώσει (ξανά) κάτι στο διεθνές περιβάλλον, θα καταγράψει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης τουλάχιστον για την επόμενη πενταετία, όπως αναφέρεται στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Σταθερότητας. Η ανάπτυξη αυτή θα προέλθει από τους πόροςυ του Ταμείου Ανάκαμψης, το ΕΣΠΑ και τις ιδιωτικές επενδύσεις. Θα δημιουργηθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας, αλλά το ζητούμενο είναι να δημιουργηθούν όσο το δυνατόν συντομότερα.

          Η σημερινή κυβέρνηση φαίνεται ότι έχει αξιόπιστο σχέδιο και προχωράει με γοργά βήματα στην εφαρμογή του. Δεν έχει σημασία τι πιστεύει ο καθένας μας ως προς αυτό, αλλά σημασία έχει να κατανοήσουμε πώς μας βλέπει ο έξω κόσμος. Η κυβέρνηση διαθέτει την αξιοπιστία και έχει ανακτήσει το χαμένο έδαφος των προηγούμενων ετών. Αυτό αποτυπώνεται στο γεγονός ότι δανειζόμαστε με ιστορικά χαμηλά επιτόκια όχι απλά γιατί μας κάνουν χάρη οι αγορές και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αλλά, γιατί υπάρχουν απτά δείγματα γραφής. Οι αγορές δεν… σιτίζονται από καμιά… “Λίστα Πέτσα” και βλέπουν πολύ ψυχρά με ποιον έχουν να κάνουν, τι έχουν να περιμένουν και σε τι μπορούν να προσδοκούν.

          Η σημερινή κυβέρνηση διαχειρίστηκε μια πανδημία που συμβαίνει κάθε… 100 χρόνια. Έπρεπε να ισορροπήσει ανάμεσα στο σοκ της ελληνικής κοινωνίας και στην αδήριτη ανάγκη για την αποφυγή πρόκλησης ενός σοκ στα δημοσιονομικά. Έχει καταφέρει να ενισχύσει σε σημαντινκό βαθμό το διαχρονικά σαθρό οικοδόμημα της Ελλάδας, το οποίο φτιάχτηκε ως επί τω πλείστον με “υλικά” αριστερούς προσανατολισμού. Το οικοδόμημα αυτό έχει υποστεί πάρα πολλές ζημιές από τους… σεισμούς, αλλά κρατάει ακόμη. Τουλάχιστον δεν έχει πέσει το ταβάνι να μας πλακώσει! Το… σπίτι παραμένει όρθιο, αλλά πολλά πράγματα μέσα σε αυτό έχουν υποστεί ζημία ή παραμένουν σε μια κατάσταση… ακαταστασίας!

          Ο Κυριάκος Πιερρακάκης έχει δρομολογήσει ένα σύγχρονο τεχνολογικό και θεσμικό άλμα στον εκσυγχρονισμό του κράτους. Και μπράβο του. Δουλεύει σε έναν τομέα όπου η πλήρης ηλεκτρονικοποίηση των πάντων θα περιορίσει δραστικά την ταλαιπωρία και τη διαφθορά. Ωστόσο, πρέπει να γίνουν ουσιαστικά βήματα και προς την κατεύθυνση της απλοποίησης της νομοθεσίας, αλλά και στο πλαίσιο παραγωγικής λειτουργίας και αποδοτικότητας του Δημοσίου. Η πανδημία επιτάχυνε τις εξελίξεις. Οι ηλεκτρονικές συναλλαγές, η τηλε-εργασία, η τηλε-εκπαίδευση, η κατάργηση πλήθους πιστοποιητικών και η αυτοπρόσωπη παρουσία, ο απλός τρόπος κλεισίματος ραντεβού για εμβόλιο και τόσα άλλα έχουν απλοποιήσει τη ζωή μας. Έχουν βγάλει από τη μέση ανυπολόγιστο αριθμό ωρών ταλαιπωρίας, μόλυνσης του περιβάλλοντος από τις μετακινήσεις, αλλά και πολλά… δωράκια. Αρκεί όμως αυτό; Σίγουρα όχι.

          Η κυβέρνηση, βγαίνοντας στο… ξέφωτο μετά την πανδημία και έχοντας πολιτική ισχύ, οφείλει να προχωρήσει σε δραστικά μέτρα. Και ας αφήσουν τους… επαγγελματίες διαδηλωτές της αριστερόστροφης αντίδρασης, να… σκούζουν! Για παράδειγμα αποτελεί εξαιρετικό γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να απεργεί, ενώ η απεργία του έχει κριθεί παράνομη γιατί επιφέρει ανατροπή στην ευρυθμία της κοινωνίας και στη λειτουργία της οικονομίας. Εξαιρετικά σημαντικό είναι επίσης το γεγονός ότι περιορίζονται τα συνδικαλιστικά τερτίπια που κάνουν δύσκολη τη ζωή των πολιτών. Όσο για τους… αγωνιστές, εμείς ξέρουμε ότι οι αγωνιστές της ζωής “ψήνονται” μέσα από τη δουλειά και όχι μέσα από το… δούλεμα της κοινωνίας.

          Οι υπουργοί της κυβέρνησης που έχουν στο χαρτοφυλάκια τους κρίσιμες λειτουργίες του κράτους και της οικονομίας, πρέπει να γίνουν πιο αυστηροί προϊστάμενοι, όταν βλέπουν ότι κάποιοι… αδιαφορούν, καθώς καλύπτονται από τη δημοσιουπαλληλική ασυλία της μη απόλυσης. Το μεγάλο ζητούμενο είναι να φτάσουμε σε ένα περιβάλλον πλήρους αξολόγησης των πάντων στο Δημόσιο. Να ξέρουμε αν είναι κατάλληλος, αποδοτικός και παραγωγικός ένας γιατρός, ένας εκπαιδευτικός, ένας διοικητικός υπάλληλος. Αυτήν την αξιολόγηση δεν θα την κάνει η κυβέρνηση, αλλά οι άνθρωποι του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας.

          Η κυβέρνηση πρέπει να ιεραρχήσει τις ανάγκες του Κράτους και να προσλάβει αυτούς που είναι απαραίτητοι για την ανάληψη υπηρεσίας σε ανελαστικούς και ευαιίσθητους κλάδους. Όσοι εργάζονται τηρώντας το ωράριο εργασίας, επιδεικνύοντας πνεύμα συνεργασίας, παράγοντας άυλη υπεραξία για την οικονομία και την κοινωνία, θα πρέπει να τους κατατάσσει σε μια ξεχωριστή λίστα, υψηλών προδιαγραφών. Πρέπει να επιβραβεύει τους καλύτερους, μισθολογικά και ιεραρχικά. Η αξιολόγηση μπορεί να γίνει από τον ιδιωτικό τομέα, σύμφωνα με τους όρους και τα στάνταρντς που υπάρχουν σ΄ αυτόν. Και το λέμε αυτό γιατί οι αξιολογητές από τον ιδιωτικό τομέα, αποτελούν ένα εχέγγυο για την κατάταξη των υπαλλήλων ανάλογα με τις ικανότητες τους και την απόδοση τους και όχι τις κομματικές ή άλλες προτιμήσεις τους. 

          Από την άλλη πλευρά, πρέπει να αλλάξουν δομικής φύσεως δυσλειτουργίες στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Για παράδειγμα, τη δουλειά που κάνουν οι εργάτες καθαριότητας ή οι εργάτες πρασίνου στους Δήμους, πρέπει να γίνεται από τον ιδιωτικό τομέα. Είναι πάρα πολύ απλό, αλλά θέλει και μεγάλη τόλμη για να γίνει κάτι τέτοιο. Το Κράτος πρέπει να έχει αξιολογημένα στελέχη και να ασχολείται με την εθνική ασφάλεια, την έννομη τάξη και την προστασία των πολιτών, την παροχή υψηλού επιπέδου ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και την αξιολόγηση όσων συμμετέχουν στην παραγωγή γνώσης στο εκπαιδευτικό σύστημα. Ταυτόχρονα, πρέπει να έχει πραγματικούς εργάτες στη δημόσια διοίκηση.

          Η κυβέρνηση οφείλει να κινητοποιηθεί για να φτιάξει ένα Δημόσιο όπου δεν θα λειτουργεί παρασιτικά και βασανιστικά για τον πολίτη. Πρέπει να δούμε δημοσίους υπαλλήλους να τιμωρούνται με στέρηση μισθού, όταν δεν ανταποκρίνονται στην αποστολή τους. Δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή η αδιαφορία. Άραγε αν αυτός ο υπάλληλος είχε μια ιδιωτική εταιρεία που την ξεζούμιζε στους φόρους το Κράτος, θα ανεχόταν από έναν υπάλληλο να κάθεται σταυροπόδι με τις ώρες πίνοντας τον καφέ του ή ανεβάζοντας “σέλφι” στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Αν απαντήσει κάποιος ότι θα αποδεχόταν κάτι τέτοιο, δεν είναι απλά ψεύτης, αλλά λαμόγιο! Πρέπει κάποιος να υπενθυμίσει σε όλους τους αδιάφορους ότι εργοδότης τους δεν είναι ο υπουργός, αλλά ο φορολογούμενος πολίτης. Και επιπλέον, είναι υποχρέωση του Κράτους, να φροντίζει να διαφοροποιήσει μισθολογικά και ιεραρχικά τον δημόσιο υπάλληλο που λειτουργεί σαν να δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα.

          Η αυτοματοποίηση των διαδικασιών στις συναλλαγές με το Δημόσιο είναι ένα σημαντικό βήμα, αλλά την ίδια στιγμή στο σκέλος της επιχειρηματικότητας υπάρχουν χιλιάδες επαγγελματίες που ταλαιπωρούνται. Να δεχθούμε ότι υπάρχουν περιορισμοί λόγω της πανδημίας. Να δεχθούμε ότι υπάρχει φότος δουλειάς. Να δεχθούμε ότι υπάρχει έλλειψη προσωπικού. Ωστόσο, δεν μας βγάζει κανείς από το μυαλό, ότι όλες αυτές οι δικαιολογίες δεν είναι τίποτα περισσότερο από την κλασική νοοτροπία του βολεμένου που έχει την πολυτέλεια να… κρύβεται και να αδιαφορεί γιατί ξέρει ότι δεν θα έχει συνέπειες. Το Ελληνικό Δημόσιο, δύσκολα μπορεί να απολύσει έναν κρατικό υπάλληλο, παρά μόνο στην περίπτωση διάπραξης κακουργημάτων. Και εκεί το θέμα σηκώνει πολύ συζήτηση. Επιπλέον, είναι αδύνατο να απολυθεί ένας υπάλληλος λόγω μειωμένης απόδοσης.

          Ας ξεκινήσουμε κάποιες ριζικές τομές στο Κράτος, βάζοντας τον ιδιωτικό τομέα να αξιολογήσει τους δημοσίους υπαλλήλους. Είναι θέμα τιμής, σεβασμού και στοιχειώδους υποχρέωσης προς τους φορολογούμενους πολίτες που δίνουν μάχη επιβίωσης στον ιδιωτικό τομέα. Είναι θέμα σεβασμού και αναγνώρισης προς τους δημοσίους υπαλλήλους που κοσμούν τη διοίκηση, σέβονται τον μισθό που λαμβάνουν και έχουν επίγνωση της αποστολής τους…

 

 

ΛΟΥΚΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ

e-mail: loukas1972@gmail.com

Facebook: Λουκάς Γεωργιάδης, Loukas Georgiadis

Twitter: LoukGeorgiadis, loukas geo

LinkedIn: LOUKAS GEORGIADIS