Ο συνταγματάρχης των Ενόπλων Δυνάμεων συνελήφθη χθες Δευτέρα (5/12) από την ΕΛ.ΑΣ
Ψεύτικη ήταν η χειροβομβίδα με την οποία εισέβαλε σε τράπεζες ο συνταγματάρχης των Ενόπλων Δυνάμεων, ο οποίος συνελήφθη χθες Δευτέρα (5/12) από την ΕΛ.ΑΣ. μετά από ληστεία σε υποκατάστημα τράπεζας στην οδό Μαρίνου Γερουλάνου στην Αργυρούπολη. Οι αστυνομικοί εντόπισαν το σύνολο των μετρητών που αφαίρεσε από την τελευταία του ληστεία, το αντικείμενο που παρουσίαζε ως χειροβομβίδα, όπως και τα ρούχα που φορούσε και το αυτοκίνητο διαφυγής.
Ο 53χρονος κατά το παρελθόν έχει κατηγορηθεί για τα αδικήματα της Πλαστογραφίας, Υπεξαίρεσης, Απάτης και Δόλιας αποδοχής Υπηρεσιών. Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, μετά τη χθεσινή σύλληψή του φέρεται να είπε ότι διέπραξε τις ληστείες προκειμένου να καλύψει χρέη που είχε εξαιτίας της εξάρτησής του από τον τζόγο.
Συνολικά στις τρεις ληστείες που διέπραξε σε Αργυρούπολη, Νέα Σμύρνη και Παλαιό Φάληρο απέσπασε 9.900 ευρώ. Η σύλληψή του έγινε χθες Δευτέρα στη Δάφνη.
Λίγο νωρίτερα είχε μεταβεί με αυτοκίνητο σε Υποκατάστημα Τράπεζας στην Αργυρούπολη, στο οποίο εισήλθε και με την απειλή αντικειμένου που παρουσίαζε ως εκρηκτικό μηχανισμό-χειροβομβίδα, ακινητοποίησε τον ταμία και αφαίρεσε χρηματικό ποσό. Στη συνέχεια εξήλθε του Υποκαταστήματος επιβιβάσθηκε εκ νέου στο αυτοκίνητο και διέφυγε.
Ο 53χρονος, κατόπιν αξιοποίησης ερευνητικών δεδομένων, είχε ταυτοποιηθεί ως δράστης ληστειών σε υποκαταστήματα Τραπεζών, κυρίως στις περιοχές της Νέας Σμύρνης και του Παλαιού Φαλήρου. Για τον εντοπισμό και τη σύλληψη του μάλιστα, είχε συσταθεί ειδική ομάδα αστυνομικών της ανωτέρω Υπηρεσίας, όπου προέβησαν άμεσα σε αναζητήσεις, εντόπισαν τον κατηγορούμενο στη Δάφνη, τον ακινητοποίησαν και τον οδήγησαν στην έδρα της Υπηρεσίας, όπου και συνελήφθη.
Ειδικότερα από τον Οκτώβριο του 2022 διαπιστώθηκε από το Τμήμα Εγκλημάτων κατά Ιδιοκτησίας η δράση του 53χρονου ο οποίος διέπραττε ληστείες σε υποκαταστήματα Τραπεζών, στις προαναφερόμενες περιοχές.
Ως προς τον τρόπο δράσης, εισερχόταν στα καταστήματα, έχοντας καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, χρησιμοποιώντας χειρουργική μάσκα, προσποιούμενος τον πελάτη και αφού ακινητοποιούσε τους υπαλλήλους με την αντικειμένου που παρουσίαζε ως εκρηκτικό μηχανισμό-χειροβομβίδα, αφαιρούσε τα χρήματα από το ταμείο. Στη συνέχεια διέφευγε από τη βοηθητική πόρτα (έφοδο κινδύνου) του καταστήματος.
Σε σωματική έρευνα που ενεργήθηκε στον 53χρονο βρέθηκαν και κατασχέθηκαν μεταξύ άλλων, σακούλα που περιείχε το χρηματικό ποσό των -2.500- ευρώ,-5- πλαστικά μπουκαλάκια τυλιγμένα με μονωτική ταινία τα οποία αποτελούσαν το αντικείμενο το οποίο παρουσίαζε ως εκρηκτικό μηχανισμό-χειροβομβίδα κατά τις ληστείες, πλαστικά γάντια και χειρουργική μάσκα.
Επίσης κατασχέθηκε και το Ι.Χ.Ε αυτοκίνητο που χρησιμοποιήθηκε για τη διάπραξη της ληστείας.
Από την προανακριτική έρευνα της ανωτέρω Υπηρεσίας εξιχνιάσθηκαν 3 περιπτώσεις ληστειών σε υποκαταστήματα Τραπεζών στις περιοχές της Νέας Σμύρνης , Παλαιού Φαλήρου και Ηλιούπολης.
Ο Δήμαρχος Νέας Σμύρνης Σταύρος Τζουλάκης και ο Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής, Υγείας και Αλληλεγγύης Παναγιώτης Γιατζίδης, σας προσκαλούν στα εγκαίνια των νέων εγκαταστάσεων της Δομής Λογοθεραπείας – Εργοθεραπείας του Δήμου Νέας Σμύρνης, τηνΤρίτη 6 Δεκεμβρίου 2022.
Κυπελλούχος Ελλάδας στην κατηγορία Νέων Γυναικών U20 στους αγώνες ξιφασκίας “Φιλίας και ευ αγωνίζεσθαι” αναδείχτηκε η Σταυρίνα Γαρυφάλλου την Κυριακή 6 Νοεμβρίου στο ΟΑΚΑ.
H Νεοσμυρνιά αθλήτρια τον Οκτώβριο είχε ακόμα μία σπουδαία εμφάνιση σε ευρωπαϊκό κύπελλο της κατηγορίας της στο ξίφος ασκήσεως, μεταξύ 206 αθλητριών, η οποία ήρθε έπειτα από ακόμα ένα χρυσό κύπελλο στο Satu Mare της Ρουμανίας τον Σεπτέμβριο.
Κοινη ανακοίνωση των Αριστερές/αντικαπιταλιστικές κινήσεις πόλεων και περιφερειών
Στις 7 Οκτώβρη γίνεται η σύνοδος κορυφής των αρχηγών κρατών της ΕΕ για να
(ξανα)αποφασίσουν τα «μέτρα για την ενέργεια». Εξαθλιώνουν τους λαούς, απειλούν με δελτίο
ενέργειας, κοροιδεύουν με τα κάθε λογής pass και voucher με μοναδικό κριτήριο την προστασία του ιδιωτικού κέρδους. Στην πραγματικότητα, όμως, ΕΕ και κυβερνήσεις υπερασπίζονται την ίδια
άθλια πολιτική που μας έφερε μέχρι εδώ.
Την ενεργειακή φτώχεια που προκαλούν οι πολιτικές της ΕΕ για την ιδιωτικοποίηση της ενέργειας.
Τα Χρηματιστήρια Ενέργειας και Ρύπων που έχουν φέρει σε απόγνωση τους καταναλωτές, οι
οποίοι βλέπουν υπέρογκα ποσά στους λογαριασμούς τους. Τους ανταγωνισμούς και τον πόλεμο
που έχουν σαν αποτέλεσμα τα καύσιμα να μετατρέπονται σε μέσο εκβιασμού μεταξύ ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ρωσίας. Και τελικά το κόστος το πληρώνουν οι λαοί.
Τα κροκοδείλια δάκρυα δεν μπορούν να κρύψουν την πολιτική της πλήρους ιδιωτικοποίησης όλων
των κοινωνικών αγαθών πίσω από δήθεν «πράσινες πολιτικές». Όταν μάλιστα αυξάνουν κατακόρυφα την καύση ορυκτών καύσιμων και άνθρακα ή προωθούν την καύση απορριμμάτων.
Είναι ξεκάθαρο πως δεν τους ενδιαφέρει η προστασία του περιβάλλοντος παρά μόνο τα κέρδη των πολυεθνικών.
Παιδειά, υγεία, ρεύμα, νερό και μεταφορές ακριβαίνουν μέρα με τη μέρα. Την ίδια στιγμή το λαικό εισόδημα καταληστεύεται από το κύμα ακρίβειας στα βασικά είδη διατροφής. Οι μισθοί παραμένουν πρακτικά καθηλωμένοι με αυξήσεις ψίχουλα ενώ τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων
απογειώνονται.
Γι αυτό άλλωστε επιστρατεύεται η καταστολή. Το χτύπημα σε κάθε εργατικό δικαίωμα και τη λειτουργία των συνδικάτων με το ν. Χατζηδάκη. Το τσάκισμα της νεολαίας με την πανεπιστημιακή αστυνομία.
Η κυβέρνηση της ΝΔ, από κοινού με την αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ, ακολουθούν την ίδια συνταγή: δεν έχουν σκοπό να αμφισβητήσουν ούτε στο ελάχιστο την πολιτική της ιδιωτικοποίησης και της μετατροπής των ζωτικών αγαθών σε «χρηματιστηριακά προϊόντα». Η «διαφωνία» τους είναι μόνο στις λεπτομέρειες. Στο ύψος των δήθεν «επιδομάτων» και δήθεν «αποζημιώσεων» που απλα
τροφοδοτούν τα κέρδη των ιδιωτών παρόχων ρεύματος!
✊ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!
Ρεύμα, καύσιμα, κοινωνικά αγαθά προσιτά στο λαό και όχι εμπορεύματα για τα κέρδη των εταιρειών
✊ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:
Δραστικές μειώσεις των τιμών των βασικών και λαϊκών αγαθών. Κατάργηση του ΦΠΑ
στα είδη πρώτης ανάγκης και διατροφής. Κατάργηση του ειδικού φόρου στα καύσιμα.
Μια όμορφη εκδήλωση για την Ημέρα της Τρίτης Ηλικίας διοργάνωσαν από κοινού η Κοινωνική Υπηρεσία και το Κέντρο Κοινωνικής Προστασίας και Αλληλεγγύης του Δήμου Νέας Σμύρνης.
Ο Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής Παναγιώτης Γιατζίδης ανέφερε σχετικά: “Αποδίδουμε προσωπική τιμή στον παππού, τη γιαγιά, τον πατέρα, τη μάνα και είναι υποχρέωσή μας η έμπρακτη ένδειξη σεβασμού προς αυτούς. Προστατεύουμε την υγεία τους με δωρεάν δράσεις, δομές και προγράμματα, βελτιώνουμε τις συνθήκες διαβίωσής τους. Επιδιώκουμε όχι μόνο τη μακροζωία τους, αλλά και την ευζωία τους”.
Ο Πρόεδρος του Νομικού Προσώπου “Κέντρο Κοινωνικής Προστασίας και Αλληλεγγύης” Γιώργος Λαρίσσης επεσήμανε πως η ευζωία των ηλικιωμένων είναι βασικός σκοπός όλων στο Δήμο μας και πως προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται και τα ΚΑΠΗ της Νέας Σμύρνης παρέχοντας στους ηλικιωμένους δράσεις που αποσκοπούν στην ψυχαγωγία, την διασκέδαση, την ευχάριστη απασχόλησή τους όλες τις ώρες της ημέρας.
Στην εκδήλωση μια νοσηλεύτρια μίλησε στους ηλικιωμένους για τη διατροφή τους, μια φυσικοθεραπεύτρια για τις ασκήσεις που πρέπει να κάνουν καθημερινά ενώ μια μικρή ομάδα της χορωδίας των ΚΑΠΗ, υπό τη διεύθυνση του Πασχάλη Τόνιου, αφιέρωσαν μερικά τραγούδια σε όλη την Τρίτη Ηλικία.
Στην Αθήνα του Μεσοπολέμου, λίγο μετά την καταιγίδα της Μικρασιατικής Καταστροφής, οι κηπουπόλεις άκμασαν, «θρέφοντας» τα νοικοκυριά και διατηρώντας την επίφαση της υπαίθρου στην οικιστική ανάπτυξη της πόλης.
Η γιαγιά της δεν ζει πια. Όμως, η Ελισάβετ θυμάται να της λέει πως στην Κατοχή έτσι κατάφεραν να ζήσουν, τρώγοντας από τον μπαξέ της αυλής τους, καλύπτοντας τις ανάγκες του νοικοκυριού τους από τον κήπο της μονοκατοικίας τους στη Νέα Σμύρνη.
Αυτός ήταν εξάλλου ένας από τους σκοπούς της λεγόμενης κηπούπολης. Όχι, όμως, ο μοναδικός.
Οι κηπουπόλεις της Αθήνας
Όσο περνούν τα χρόνια και η καθημερινότητα βαραίνει αλλιώς στις πλάτες των Αθηναίων, η ανάγκη για μια κατοικία με κήπο που θα έδινε την επίφαση μιας ζωής λιγότερο αστικής, ίσως ακόμη και με βιωματικές μνήμες επαρχίας, γιγαντώνεται στη συνείδηση πολλών.
Τουλάχιστον για τους περισσότερους κάτι τέτοιο παραμένει στη σφαίρα του ονείρου. Όχι, πάντως, για όλους.
Η Αθήνα των 5,5 εκατ. ψυχών έχει να επιδείξει, αν και όχι σε αφθονία, εξαίσια δείγματα μονοκατοικιών, παλιών και νέων. Όμως πολύ περισσότερο έχει να επιδείξει τις ξακουστές κηπουπόλεις της, συνοικίες του Μεσοπολέμου, δομημένες σε ένα πολεοδομικό μοντέλο παλιό και για πρακτικούς λόγους ξεπερασμένο, που όμως άφησε το στίγμα του στην αστική αρχιτεκτονική και πολλοί πολεμούν να διαφυλάξουν όχι μόνο για λόγους ιστορικούς, αλλά και στην πράξη.
Στην Αθήνα τις κηπουπόλεις τις γνωρίσαμε στον Μεσοπόλεμο, αφενός ως επιχειρηματική δραστηριότητα, αφετέρου ως συνεταιριστική δραστηριότητα. Η Φιλοθέη και το Ψυχικό ανήκουν σ’ αυτές τις κατηγορίες, αλλά η Νέα Φιλαδέλφεια είναι επίσης μια κηπούπολη σχεδιασμένη με ομόκεντρους κύκλους που απευθύνεται αποκλειστικά και εξ ολοκλήρου σε πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Τι είναι η κηπούπολη;
Παναγιώτης Τουρνικιώτης
«Ο όρος κηπούπολη προέρχεται από τα αγγλικά, από το garden city, και έχει μια ζωή που ξεπερνά τα 100 χρόνια. Στο τέλος του 19ου αιώνα στην Αγγλία, όταν είχε προκύψει ένα μεγάλο ζήτημα κατοικίας σε πόλεις που αναπτύσσονταν ραγδαία, μέσα στη βιομηχανοποίηση, σε μια περίοδο στην οποία ανερχόταν και η σοσιαλιστική ερμηνεία του κόσμου και οι συνθήκες ζωής γίνονταν πάρα πολύ δύσκολες –γίνονταν, δηλαδή, αυτό που λέμε μεγαλουπόλεις–, διατυπώθηκε μια πρόταση ανάπτυξης της πόλης σε έκταση, έτσι ώστε κάθε κατοικία να είναι ένα μικρό σπίτι με ένα μικρό κήπο και να μπορεί κανείς να ζει ανθρώπινα. Κι αν εμείς τώρα στον 21ο αιώνα το αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά, τότε φαινόταν σαν ένα όραμα επίλυσης ενός μεγάλου προβλήματος», συνοψίζει ο Παναγιώτης Τουρνικιώτης, καθηγητής της Θεωρίας της Αρχιτεκτονικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Ο Εμπενίζερ Χάουαρντ, ο εμπνευστής του κινήματος του garden-city, θέτοντας πρώτος την ιδέα το 1898 ως τρόπο αξιοποίησης των βασικών πλεονεκτημάτων υπαίθρου και πόλεων, επηρέασε τον αστικό σχεδιασμό σε ολόκληρο τον κόσμο.
Στο βιβλίο του To-morrow: A Peaceful Path to Social Reform που εκδόθηκε το 1898, ο Χάουαρντ ξετυλίγει το πολεοδομικό όραμά του για αυτόνομες οικιστικές οντότητες πληθυσμού περί των 30.000 ατόμων, χαμηλής δόμησης και περιβαλλόμενες από γεωργικές ζώνες, που θα παρείχαν στους κατοίκους τους τις οικονομικές δυνατότητες και τις ανέσεις των μεγάλων βιομηχανικών κέντρων με την ποιότητα ζωής της επαρχίας.
To σύγχρονο Λέτσγουορθ, η πρώτη λεγόμενη garden city, χτισμένη τα τέλη του 19ου αιώνα, ως λύση στη φτώχεια και τη μιζέρια της ραγδαίας αστικοποίησης.
«Ο τρόπος που επιλυόταν [το ζήτημα] ήταν με συστήματα ομόκεντρα, δηλαδή κεντρικές πλατείες και γύρω γύρω περιφερειακοί δρόμοι και σ’ αυτά τα οικοδομικά τετράγωνα διαμορφώνονταν μικρότερα οικόπεδα με τους κήπους τους. Τότε ακόμα οι άνθρωποι καλλιεργούσαν τους κήπους τους για να φάνε, είχαν τα κουνέλια τους και τις κότες τους. Να λάβουμε σοβαρά υπόψη πως δεν είχαν σκεφτεί ότι θα έχουν αυτοκίνητα. Και δεν είχαν σκεφτεί πως οι πόλεις θα μεγαλώσουν μερικές φορές ακόμα», σημειώνει ο κ. Τουρνικιώτης.
Στην αυγή του 20ού αιώνα, το Λέτσγουορθ, το Brentham Garden Suburb και το Welwyn Garden City χτίστηκαν μέσα ή κοντά στο Λονδίνο, βασισμένα στο κόνσεπτ του Χάουαρντ, με πολλές άλλες κηπουπόλεις να εμπνέονται από το οικιστικό αυτό μοντέλο, το οποίο στη συνέχεια υιοθετήθηκε σε Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Βόρεια Αμερική και αλλού.
Πώς ήρθαν στην Ελλάδα
«Ο αντίκτυπος των garden cities ήταν τόσο μεγάλος στην Ευρώπη ώστε αυτό περνάει γρήγορα από την Αγγλία στη Γαλλία και τη Γερμανία. Κι άλλοι σκέφτηκαν αντίστοιχες κηπουπόλεις, δεν θα τις έλεγε κανείς κηπουπόλεις πάντα, αλλά πόλεις με χαμηλή δόμηση, με σπίτια μονώροφα ή διώροφα όπου κάθε κάτοικος έχει την αυλή του, τον κήπο του, το κοτέτσι του, τα λάχανά του, τα αγγούρια του και τις ντομάτες του.
Αυτό το σχήμα, ωστόσο, εξελίσσεται σε διάφορες κατευθύνσεις. Διαμορφώνονται κηπουπόλεις που θα έλεγε κανείς πως είναι για τις υψηλές κοινωνικές τάξεις και κηπουπόλεις που είναι για την εργατική τάξη. Ή ακόμα και για ειδικές κατηγορίες, όπως, ας πούμε, οι πρόσφυγες» σημειώνει ο κ. Τουρνικιώτης.
«Οι αθηναϊκές κηπουπόλεις του Μεσοπολέμου ανήκουν σε ιδιωτικές ανώνυμες εταιρείες, βρίσκονται στις εκτός σχεδίου περιοχές, διαθέτουν αυτονομία ως προς τις υποδομές και την υποστήριξη και φέρουν εν πολλοίς το χαρακτηριστικό του ακτινωτού σχεδιασμού των αγγλικών κηπουπόλεων, δηλαδή την αξονική σύνδεση των κόμβων – πλατειών, γύρω από τις οποίες αναπτύσσονται ακτινωτά τα οικοδομικά τετράγωνα σε καμπύλες συνήθως οδούς, και οι οποίες συνδέονται με παράλληλους δρόμους, προς τους κεντρικούς άξονες», αναφέρει η Βάσω Ρούσση, δρ αρχιτέκτων μηχανικός, σε ημερίδα που οργάνωσε η MONUMENTA το 2013, στο πλαίσιο του προγράμματος «Καταγραφή και ανάδειξη κτιρίων του 19ου και 20ού αιώνα στην Αθήνα».
Η «πρώιμη» Φιλοθέη από ψηλά. Φωτ.: Δήμος Φιλοθέης
«Στις περιγραφές της Αθήνας έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί ο όρος κηπούπολη για πολλούς αθηναϊκούς οικισμούς με διάφορη ιστορική προέλευση και χαρακτήρα: την Κηφισιά και το Μαρούσι, το Παλιό και το Νέο Φάληρο, τη Νέα Σμύρνη, το Ψυχικό, την Εκάλη, τον Χολαργό και τη Φιλοθέη, για να αναφέρουμε μόνο τα γνωστότερα. Η μελέτη της ιστορική εξέλιξής τους επαληθεύει τη σχέση ορισμένων από αυτούς με την ιδέα της κηπούπολης, ή σωστότερα, με τη μορφή που αυτή πήρε στον σχεδιασμό των προαστίων», διευκρινίζεται στη διατριβή της Κικής Καυκούλα (Η Ιδέα της Κηπούπολης στην Ελληνική Πολεοδομία του Μεσοπολέμου, ΑΠΘ, 1990).
«Στην Αθήνα τις κηπουπόλεις τις γνωρίσαμε στον Μεσοπόλεμο, αφενός ως επιχειρηματική δραστηριότητα, αφετέρου ως συνεταιριστική δραστηριότητα. Η Φιλοθέη και το Ψυχικό ανήκουν σ’ αυτές τις κατηγορίες, αλλά η Νέα Φιλαδέλφεια είναι επίσης μια κηπούπολη σχεδιασμένη με ομόκεντρους κύκλους που απευθύνεται αποκλειστικά και εξ ολοκλήρου σε πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Άρα πολύ κοντά, γιατί είναι από τις δύο πλευρές των Τουρκοβουνίων, έχουμε τρεις διαφορετικής φιλοσοφίας σχεδιασμένες κηπουπόλεις που εξελίσσονται και διαφορετικά στην πορεία του χρόνου, γιατί μέσα σε 100 χρόνια στη μια μεριά έχουμε μια πολύ υψηλή κοινωνική τάξη με κήπους περιωπής και φυσικά χωρίς κήπους με κοτέτσια, κουνέλια και ντομάτες, ενώ στην άλλη έχουμε μια πυκνή δόμηση, μια ανοικοδόμηση πολυκατοικιών σε ένα μεγάλο μέρος, χωρίς κήπους κ.λπ.», εξηγεί ο κ. Τουρνικιώτης.
«Προσφυγικές κηπουπόλεις»
«Η Νέα Φιλαδέλφεια και η Νέα Σμύρνη είναι οι μόνοι προσφυγικοί οικισμοί οι οποίοι αναφέρονται ορισμένες φορές στον ημερήσιο Τύπο του 1930 ως “κηπουπόλεις”. Η έρευνα αποκάλυψε πράγματι κάποιες ιδιαιτερότητες, αν και όχι του ίδιου χαρακτήρα. Η Νέα Φιλαδέλφεια αποτελούσε μια χαριτωμένη ιδιαιτερότητα, χωρίς να διαφοροποιείται από τις άλλες προσφυγικές περιοχές ως προς τη διαδικασία ανέγερσης. Η Νέα Σμύρνη προώθησε ένα εντελώς άλλο μοντέλο πραγματοποίησης, το οποίο έθεσε πρακτικά το ζήτημα του εφικτού μιας φιλόδοξης κρατικής παρέμβασης κατά τον Μεσοπόλεμο, μιας παρέμβασης δηλαδή η οποία σε γενικές γραμμές ακολουθούσε μια νεωτεριστική πρακτική, διαθέτοντας και την υποστήριξη των κατοίκων της», διαβάζουμε στη διατριβή της Κικής Καυκούλα.
Σπίτι της οδού Αγίας Λαύρας 44 που χτίστηκε το 1927. Ο ιδιοκτήτης επέλεξε ένα από τα σχέδια σπιτιών που πρόσφερε η εταιρεία Κυπριάδης – Κυριαζής και ΣΙΑ. Παράλληλα, ο ιδιοκτήτης επέλεγε αν θα χτιστεί το σπίτι του με το νέο υλικό μπρικέτες/τουβλίνες ή με πέτρα. Ο συγκεκριμένος ιδιοκτήτης επέλεξε την πέτρα. Πολλοί ήταν εκείνοι που δεν είχαν εμπιστοσύνη στο νέο υλικό. Φωτ.: Monumenta
Τι εννοούσε ακριβώς, όμως;
Ενώ στη Νέα Φιλαδέλφεια παραχωρούνταν τα σπίτια στους πρόσφυγες, στη Νέα Σμύρνη, που σχεδιάζεται με συνεταιριστική λογική, οι κάτοικοι έχουν τη δυνατότητα επιλογής μέσα από περίπου 35 πρότυπα σπίτια.
«Πρόκειται για πρωτοβουλία του ελληνικού Δημοσίου σε συνεργασία με Σμυρνιούς και την εκκλησία της Σμύρνης. Εκεί η συνεργασία είναι μεγάλη, το έδαφος απαλλοτριώνεται από το ελληνικό Δημόσιο, προσφέρεται και γίνεται ο σχεδιασμός. Ο σχεδιασμός περιλαμβάνεται στο λεγόμενο σχέδιο της επιτροπής Καλλιγά που ολοκληρώνεται το ’24, η ανάθεση της υλοποίησης γίνεται με διεθνή διαγωνισμό, τον οποίο κερδίζει μια εταιρεία από το Παρίσι, η οποία δεν θα τον υλοποιήσει στο σύνολό του, αλλά θα υλοποιηθεί ένα μεγάλο μέρος. Μάλιστα, στα γαλλικά είναι τα μεγάλα τεύχη για την προκήρυξη του διαγωνισμού. Υπάρχει, δε, τεύχος με τα σπιτάκια προσχεδιασμένα τα οποία μπορούσε να διαλέξει ο κάθε Σμυρνιός που προκατέβαλε το 30% του κόστους κατασκευής και με δανειακή διευκόλυνση μπορούσε να χτιστεί το σπίτι.
Αυτό έκανε τη Νέα Σμύρνη να είναι ένα σκαλί πιο πάνω οικονομικά απ’ ό,τι ήταν η Νέα Φιλαδέλφεια. Γιατί αυτοί που συμμετείχαν στη συνεταιριστική στέγαση των προσφύγων έπρεπε να έχουν και μερικές χρυσές λίρες μαζί τους όταν είχαν έρθει στην Ελλάδα», εξηγεί ο κ. Τουρνικιώτης.
Χαρακτηριστική του πώς και από ποιους δομήθηκε η Νέα Σμύρνη είναι και η αναφορά στην ιστοσελίδα του δήμου: «Ιδιαίτερα οι πρόσφυγες που προέρχονταν από τα αστικά κέντρα των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας είχαν την αίσθηση ότι δεν ήταν δυνατόν να αντιμετωπιστούν όπως ο υπόλοιπος προσφυγικός πληθυσμός. Οι κοσμοπολίτες Σμυρνιοί, φορείς υψηλής παιδείας και μέχρι πρόσφατα οικονομικά ισχυροί, επιδίωξαν να διατηρήσουν την ξεχωριστή θέση που κατείχαν στη Μικρά Ασία και στη νέα τους πατρίδα, οριοθετώντας έναν χώρο εγκατάστασης “διαφορετικό” από εκείνο των υπόλοιπων προσφύγων. Έτσι, η Νέα Σμύρνη ήταν από τις λίγες περιπτώσεις πανελλαδικά που μια προσφυγική συνοικία σχεδιάστηκε εξαρχής ως αστική περιοχή. Τα οικόπεδα διανεμήθηκαν στους δικαιούχους έναντι αντιτίμου».
Από την άλλη, η Νέα Φιλαδέλφεια αρχίζει να χτίζεται το 1923, σύμφωνα με την Κική Καυκούλα, και το 1927 γίνεται η διανομή των οικημάτων στους δικαιούχους πρόσφυγες. Ο σχεδιασμός της δεν είναι μόνο ιδιωτικής πρωτοβουλίας, παρά εμπλέκεται η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων.
«Το σχέδιον του οικισμού παρουσιάζει αρκετήν πρωτοτυπίαν. Είναι ελλειψοειδές, κατά το εν Γερμανία ιδίως εφαρμοσθέν σχέδιον κηπουπόλεων. Αι αιρείαι κυκλοτερείς οδοί, αι μεγάλοι πλατείαι, αι εκτενείς πρασιαί, τέλειον δίκτυον υδρεύσεως, το ευκραές του κλίματος, προσδίδουν εις αυτόν την όψιν ωραίου εξοχικού προαστείου των Αθηνών» περιγράφει ο Κ. Παπαδάτης, τμηματάρχης του υπ. Πρόνοιας στο ιστορικό ίδρυσής της.
«O παραδοσιακός προσφυγικός οικισμός της Νέας Φιλαδέλφειας εκτείνεται από τη Χαλκηδόνα μέχρι τη Νέα Μάδητο και από τη Νέα Ιωνία μέχρι την εθνική οδό. Οι πρώτοι κάτοικοι του προσφυγικού συνοικισμού ήταν οι αποκαλούμενοι “πυροπαθείς των Αμπελοκήπων”, άνθρωποι που έμειναν άστεγοι μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του Γηροκομείου το 1927 στα προσφυγικά των Αμπελοκήπων. Το χτίσιμο του συνοικισμού ξεκίνησε το 1923 και ολοκληρώθηκε σε τρία χρόνια. Ο οικισμός περιελάμβανε 549 κτίρια με 1.720 κατοικίες, που ακολούθησαν επτά διαφορετικούς οικιστικούς τύπους: μονοκατοικίες, διπλοκατοικίες, τετρακατοικίες και οκτακατοικίες, σε σχήμα Πι, Εψιλον ή Ταυ. Ολες οι κατοικίες είχαν κεραμοσκεπές και μικρούς κήπους», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ιστοσελίδα του δήμου Ν. Φιλαδέλφειας για τον προσφυγικό συνοικισμό.
Φωτ.: Από τη διατριβή της Κικής Καυκούλα
Ωστόσο, όπως επισημαίνει η δρ. Ρούσσου, η Κυπριάδου διαφοροποιείτο σε σχέση με άλλες κηπουπόλεις αφενός λόγω θέσης, «καθώς βρίσκεται δηλαδή στο όριο του εγκεκριμένου σχεδίου», αφετέρου στον σχεδιασμό, «καθώς οι δρόμοι αναπτύσσονται μεν ακτινωτά γύρω από τις πλατείες-κόμβους, χωρίς όμως να είναι καμπυλωτοί».
Μάλιστα, σε δημοσίευμά του «Η Κηπούπολη Κυπριάδη» στο αφιέρωμα «Οδός Πατησίων» του ένθετου «Επτά Ημέρες» της «Καθημερινής», ο επίκουρος καθηγητής του ΕΜΠ Μάνος Μπίρης χαρακτηρίζει την ιστορία «ενδιαφέρουσα, όμως όχι και τόσο… γοητευτική», τόσο ως προς την αφετηρία όσο και ως προς τους σκοπούς.
Περιγράφει, λοιπόν, ο Μάνος Μπίρης: «Πρόκειται για την περίπτωση εφαρμογής μιας τυπικής ιδιωτικής επιχείρησης για την εκμετάλλευση οικοπέδων εκτός σχεδίου πόλεως. Τότε λοιπόν ο πλούσιος επιχειρηματίας Μίνως Κυπριάδης απέκτησε το μεγάλο κτήμα του και συνέστησε με έναν φίλο του την εταιρεία Κυπριάδης-Κυριαζής και Σία με σκοπό να δημιουργηθεί εκεί μια “υποδειγματική κηπούπολη” κατά το πρότυπο της Φιλοθέης. Όμως, δεν θέλησε να οργανώσει το σχέδιό του κατά το υπόδειγμα του αυτόνομου οικισμού, αλλά προτίμησε την… πονηράν οδόν, δηλαδή την προσάρτηση του οικισμού του στο όμορο τμήμα των Άνω Πατησίων, το οποίο τότε ήταν ιδιαίτερα αραιοκατοικημένο και είχε εγκριθεί μόλις το 1916. Με τον τρόπο αυτό ο επιχειρηματίας θα ωφελείτο από τις πάσης φύσεως δημοτικές εξυπηρετήσεις, υποσχόμενος απλώς “εφθηνές κατοικίες, φωτισμόν και ύδρευσιν του συνοικισμού”».
Η Νέα Σμύρνη γίνεται δήμος. Φωτ.: Δήμος Ν. Σμύρνης
Ο ίδιος σημειώνει πως, αν και αρχικά η αίτησή του απορρίφθηκε από το δημοτικό συμβούλιο, εγκρίθηκε από το υπουργείο Συγκοινωνιών και τελικά δόθηκε το πράσινο φως. Ο κ. Μπίρης συνεχίζει: «Λίγο αργότερα ξέσπασε η καταιγίδα της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922 που είχε ως συνέπεια την έντονη οικιστική δραστηριότητα σε απόκεντρες περιοχές της πρωτεύουσας, όπως το Πολύγωνο, η Κυψέλη, τα Πατήσια, εκτός φυσικά από τα οργανωμένα περιαστικά συγκροτήματα. Ο Κυπριάδης, παρά το γεγονός πως στην προσφορά των προσχεδιασμένων εξοχικών κατοικιών του δεν απέβλεπε στην ενεργό συμμετοχή του στο δραματικό στεγαστικό πρόβλημα των προσφύγων (οι πλησιέστεροι προσφυγικοί συνοικισμοί της Νέας Φιλαδέλφειας, Νέας Ιωνίας και Ριζούπολης δημιουργήθηκαν εκείνη την περίοδο) σε μια κατεξοχήν αστική πλατεία, δεν δίστασε να επωφεληθεί από τα ευεργετικά διατάγματα εκείνης της περιόδου, ιδίως του σημαντικού “περί ατελούς εισαγωγής οικοδομησίμων υλικών προς ανέγερσιν ευθηνών οικιών”».
Ειρήνη Γρατσία
Όπως σημειώνει η Ειρήνη Γρατσία, αρχαιολόγος, συντονίστρια της MONUMENTA, της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας για την προστασία της φυσικής και της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς Ελλάδας, «ο Κυπριάδης διαμόρφωσε συγκεκριμένους τύπους κτιρίων, από τους οποίους ο αγοραστής μπορούσε να επιλέξει μεταξύ 3-4 σχεδίων-προτύπων τι ήθελε να κάνει, και διαφορετικά υλικά. Δεν ήταν από πέτρα, ήταν από ενός είδους τσιμεντόλιθο και, μάλιστα, αρχικά, οι κάτοικοι τα φοβούνταν για το αν ήταν γερά – ενώ ήταν».
«Τα σπίτια στου Κυπριάδη, τα οποία ανεγέρθηκαν στη μορφή μικρών διώροφων επαύλεων, κατασκευάστηκαν με πρωτότυπη μέθοδο, με τη χρήση ειδικά διαπλασμένων ασβεστοπυριτιακών πλίνθινων και τσιμεντόλιθων, των οποίων η εξωτερική επιφάνεια εμιμείτο την αδρότητα της ημιλάξευτης τοιχοποιίας (ρούστικο). Για τα μεγάλα ανοίγματα και τις βεράντες χρησιμοποιήθηκαν σκυροδέματα, ενώ οι τετράρριχτες ξύλινες στέγες εκαλύπτοντο με κεραμίδια γαλλικού τύπου», προσθέτει ο κ. Μπίρης.
Φιλοθέη
Η περιοχή της Νέας Αλεξάνδρειας, αργότερα Φιλοθέης, στα όρια του Ψυχικού, αγοράστηκε το 1929 για τον συνεταιρισμό των υπαλλήλων της ΕΤΕ που συστήθηκε τον ίδιο χρόνο. Όπως αναφέρει η Κική Καυκούλα, επικαλούμενη τον Δροσόπουλο, θεωρούμενο ιδρυτή της Φιλοθέης, «η συγκέντρωσις όλων των σπιτιών εις το ίδιον μέρος, η δημιουργία συνοικισμού, θ’ αποτελή εν κοινωνικόν έργον της Τραπέζης, που θα χρησιμεύση ως παράδειγμα κοινωνικής πολιτικής και εις άλλους μεγάλους Οργανισμούς».
FacebookTwitter Αρχοντικό στην οδό Π. Ζερβού στο Παλαιό Ψυχικό. Φωτ.: Monumenta
«Αποτελούσε το υπόλοιπο από μεγαλύτερη έκταση που είχε αγοραστεί στις αρχές του αιώνα από Αιγυπτιώτες με σκοπό τη δημιουργία οικισμού με την ονομασία αυτή. Ο σχεδιασμός και η ανοικοδόμηση του οικισμού ήταν μια δραστηριότητα η οποία ανατέθηκε σε διακεκριμένους επιστήμονες, πολεοδόμους, αρχιτέκτονες, μηχανικούς κ.τ.λ. Χαρακτηριστικά αναφέρονται οι αρχιτέκτονες Αρ. Ζάχος και Κιμ. Λάσκαρης, οι καθηγητές του Πολυτεχνείου Δημ. Πικιώνης και Παρασκευόπουλος, ο γλύπτης Τόμπρος, ο ακαδημαϊκός Δημήτρης Καμπούρογλου, ο Ζαχ. Παπαντωνίου, οι οποίοι υπέβαλαν γραπτώς τη γνώμη τους για τον ρυθμό των σπιτιών του οικισμού»,αναφέρεται στην ιστοσελίδα του δήμου Φιλοθέης-Ψυχικού .
Η περιοχή οικοδομήθηκε από την εταιρεία Κέκροψ στην οποία είχαν αποδοθεί εκτάσεις του (χημικού, βιομήχανου και τότε υπουργού Συγκοινωνίας) Γιώργου Ησαϊα, του τραπεζίτη Γ. Οικονομίδη και του μηχανικού και πρώην Δ. Διαμαντίδη, οι οποίοι είχαν συστήσει την Αθηναϊκή Εταιρεία.
«Το αποτέλεσμα που προέκυψε ήταν μια κηπούπολη βασισμένη στα αγγλικά πρότυπα, με τα 2/3 του συνόλου της επιφάνειάς της να διατίθενται σε κοινόχρηστους χώρους, όπως πάρκα, πλατείες, παιδικές χαρές, σχολεία και άλλα. Η σκέψη των δημιουργών ήταν απ’ αρχής να δημιουργηθεί ένας οικισμός υγιής στις σύγχρονες τότε πολεοδομικές, οικιστικές και περιβαλλοντικές απαιτήσεις και στις προοπτικές μιας αίσιας και ομαλής ανοδικής εξέλιξης» σημειώνεται.
Ταξικό υπόβαθρο
Δημήτρης Φιλιππίδης
Η αστική, εργατική ή προσφυγική ταυτότητα των οικισμών αυτών υποδεικνύει ταξικό υπόβαθρο στη δημιουργία τους.
«Φυσικά υπήρχε ταξικό υπόβαθρο. Υπάρχουν γειτονιές οι οποίες στήθηκαν με τον σχεδιασμό και την ανάπτυξη κηπούπολης σε ένα συγκεκριμένο κοινό», επιβεβαιώνει ο κ. Τουρνικιώτης, προσθέτοντας πως η εξέλιξη σε βάθος χρόνου κάποιων περιοχών άλλαξε και την ταξική ταυτότητά τους. «Η Νέα Αλεξάνδρεια για παράδειγμα δεν ξεκινά σώνει και καλά για να στεγάσει την υψηλότερη κοινωνική τάξη και τα σπίτια που βρίσκονται μεσοπολεμικά στη Φιλοθέη είναι σπίτια απλά και λιτά σε σχέση με αυτό που ακολούθησε, μια μεταπολεμική εξέλιξη οδήγησε σε μια μεγάλη διαίρεση ταξική, στην ανατολική και δυτική πλευρά των Τουρκοβουνίων, που τη ζούμε και δεν βλέπω να αλλάζει τα επόμενα χρόνια».
«Εννοείται πως τα προάστια, αρχικά, εκμεταλλεύτηκαν τις διατάξεις για στέγαση προσφύγων του ’22, οπότε σχηματίστηκαν προάστια υψηλών προδιαγραφών με ιδιωτική πρωτοβουλία. Η διαφήμιση/προβολή τους στηριζόταν ακριβώς σε εκείνα τα ιδιαίτερα που πρόσφεραν: άφθονο πράσινο, μεγάλα οικόπεδα, χαμηλή δόμηση – με άλλα λόγια, τον χαρακτήρα της κηπούπολης» προσθέτει ο Δημήτρης Φιλιππίδης, ομότιμος καθηγητής της Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ.
Βάλλεται η αρχιτεκτονική κληρονομιά του ’20 και του ’30
Μεταπολεμικά, οι αντιπαροχές, η ανέγερση πολυκατοικιών, η κατάργηση των κήπων (στον οποίο όφειλαν την ονομασία και κυρίως την ύπαρξή τους οι κηπουπόλεις) και ασφαλώς η εκτόξευση του αριθμού των αυτοκινήτων, αν και δεν άλλαξαν πολεοδομικά τις κηπουπόλεις, αλλοίωσαν τον χαρακτήρα τους.
«Αυτό που βάλλεται είναι τα ίδια τα κτίρια» λέει η κ. Γρατσία. «Το συνολικό πολεοδομικό σχέδιο δεν αλλάζει. Όμως, πολλά κτίρια του ’20 και του ’30 κατεδαφίζονται για να ανεγερθούν μεγαλύτερα που καταργούν, αν και το κάνουν με τον νόμο, τους κήπους – το βασικό χαρακτηριστικό των κηπουπόλεων. Αυτό που έχει σημασία είναι η ανάδειξή τους, δηλαδή πως υπάρχουν κηπουπόλεις και αποτελούν πρότυπα ζωής, πως υφίστανται ακόμα περιοχές, όπως οι Κυπριάδου, Φιλοθέη, Ψυχικό, και χρήζουν προστασίας. Πρέπει να διαφυλάξουμε το πράσινο και να διασώσουμε τα κτίρια αυτής της περιόδου που βάλλονται, όπως βάλλεται ουσιαστικά όλη η αρχιτεκτονική κληρονομιά της δεκαετίας του ’20 και του ’30», προσθέτει.
FacebookTwitter Κατοικία της δεκαετίας του 1930, στην οδό Γαβριηλίδου, στην Κυπριάδου. Φωτ.: Monumenta
«Με μαθηματική ακρίβεια, όλα τα προάστια ξεκινούν, ήδη από το ’20, με “αγαθές” προθέσεις, δηλαδή να μοιάσουν με κηπουπόλεις (το ευρωπαϊκό πρότυπο). Στη συνέχεια όμως, και ιδίως μεταπολεμικά, σιγά-σιγά η δόμησή τους πυκνώνει, χάρη στην αύξηση του συντελεστή εκμετάλλευσης των οικοπέδων, ώστε στο τέλος (ήδη από την Επταετία) δεν ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα κομμάτια της πόλης. Η απότομη όμως αλλαγή, που άλλαξε εντελώς τον χαρακτήρα τους, ήταν όταν μέσα στη Χούντα επιτράπηκε να χτιστούν πολυκατοικίες και μέσα στα προάστια», προσθέτει ο κ. Φιλιππίδης.
Στην ερώτηση γιατί εγκαταλείφθηκε αυτό το μοντέλο δόμησης, ο κ. Τουρνικιώτης σημειώνει: «Δεν έχουμε χώρο. Εκεί όπου απέκτησαν πλήρη ιδιοκτησία και είχαν σπίτι με κήπο, μόλις τους δόθηκε η δυνατότητα –και τη δυνατότητα τους την έδωσε η πολιτεία– αμέσως έχτισαν πολυκατοικία».
«Δεν εγκαταλείφθηκε ακριβώς: τα ανώτερα εισοδήματα, εκτός από το να στεγάζονται σε προάστια, απλώθηκαν σε ακόμα πιο μακρινές αποστάσεις έξω από την πόλη (όπως π.χ. στις ακτές προς Σούνιο της Αττικής). Τα πιο χαμηλά εισοδήματα, αντίστοιχα, απλώθηκαν στις ανατολικές και δυτικές ακτές της Αττικής, πολλές φορές με αυθαίρετους οικισμούς που νομιμοποιούνταν εκ των υστέρων (π.χ. Λούτσα, τώρα Αρτέμιδα)», προσθέτει από την πλευρά του ο κ. Φιλιππίδης.
Έχοντας υπόψη: 1. Τις διατάξεις του άρθρου 58 του Ν. 3852/2010 σχετικά με τις αρμοδιότητες Δημάρχου. 2. Τις διατάξεις του άρθρου 89 του Ν. 3463/2006 σχετικά με την αναπλήρωση Δημάρχου. 3. Την με αριθμ. πρωτ. 1009/14-1-2022 Απόφασή περί ορισμού Αντιδημάρχων. 4. Το γεγονός ότι ο Δήμαρχος θα απουσιάζει από 18-07-2022 έως και 21-08-2022.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ Ορίζουμε ως Αναπληρωτή Δήμαρχο: από 18-07-2022 έως και 31-07-2022 τον Αντιδήμαρχο Δια Βίου Μάθησης & Παιδείας κ. Πολύδωρο Συρίγο,
από 01-08-2022 έως και 12-08-2022 τον Αντιδήμαρχο Οικονομικών κ. Ευστάθιο Κούπα και
από 13-08-2022 έως και 21-08-2022 τον Αντιδήμαρχο Αθλητισμού, Παιδικών Χαρών & Καταστημάτων Υγειονομικού Ενδιαφέροντος κ. Διονύσιο Κονιδάρη.
Κοιν/ση: ΦΑΔ Ενδιαφερόμενο Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ Αναπλ. Πρ/νους Δ/νσεων και Τμημάτων Αντιδημάρχους Γενικό Γραμματέα
Την Κυριακή 17 Απριλίου η Ένωση Ποντίων «Η ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ» πραγματοποίησε Πασχαλινή γιορτή, όπου η μουσικολόγος και μέλος του Δ.Σ. Δέσποινα Κανάκη-Χρυσοχοΐδου παρουσίασε με γλαφυρότητα τα ποντιακά ήθη και έθιμα της Σαρακοστής, της Μεγάλης Εβδομάδας και του Πάσχα, προβάλλοντας ταυτόχρονα σχετικό οπτικό υλικό.
Κυρίες του συλλόγου παρουσίασαν πρωτότυπες, χειροποίητες δημιουργίες τους και παιδιά του συλλόγου έκαναν πασχαλινές χειροτεχνίες. Ακολούθησε κέρασμα με παραδοσιακά εδέσματα που συνόδευσαν το κρασί και το τσίπουρο. Η γιορτή ολοκληρώθηκε με παραδοσιακό ποντιακό γλέντι, με το Γιάννη Φωτιάδη στη λύρα, το Φώτη Κοζυράκη στο τραγούδι και τον Περικλή Κατσώτη στο νταούλι.
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους, ο τ. Δήμαρχος και νυν δημοτικός σύμβουλος Ν. Σμύρνης κ. Γιώργος Κουτελάκης, οι δημοτικοί σύμβουλοι, κ. Κωστής Αναγνωστόπουλος και η κα Δεκούλου Μαρίνα, η πρόεδρος του Καλλιτεχνικού Οργανισμού Ποντίων Αθηνών
κα. Ελευθεριάδου Ειρήνη και ο Καρπάθιος συγγραφέας και ποιητής κ. Κανάκης Γιώργος.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ: “Εμείς που χάσαμε το όνομά μας” του Γιώργου Κοζανιτά.
Την Κυριακή στις 06/02/2022 στις 7.30μ.μ. στο χώρο της εργατικής λέσχης Νέας Σμύρνης θα γίνει παρουσίαση – συζήτηση του νέου βιβλίου του Γιώργου Κοζανιτά «Εμείς που χάσαμε το όνομά μας». Οι ήρωες του βιβλίου ζουν σε μια πόλη που τα τελευταία χρόνια το κέντρο της, παραμένει αποκλεισμένο. Μια νέα εξέγερση είναι έτοιμη ξεσπάσει, σύμβολα του καθεστώτος χάνουν την αίγλη τους, νέες συμμαχίες οικοδομούνται καθώς η πάλη για εξουσία κάνει τους ανθρώπους να χάνουν τον όνομά τους.
Υπόθεση:
“Πριν από 15 χρόνια μια μεγάλη εξέγερση ξέσπασε στο κέντρο της πόλης, «τα Γεγονότα». Τότε χρειάστηκε η παρέμβαση του στρατού. Ένα νέο καθεστώς εγκαθιδρύθηκε, «το Καθεστώς της Ανασυγκρότησης». Το κέντρο έκτοτε παρέμεινε αποκλεισμένο, με τα κτίρια βομβαρδισμένα και τους δρόμους ρημαγμένους.
Η κυκλοφορία στο κέντρο της πόλης περιορίστηκε και τέθηκε υπό την αυστηρή επίβλεψη ενός ισχυρού σώματος ασφαλείας τους «Υπνοβάτες». Ο ουσιαστικός όμως έλεγχος βρίσκεται στα χέρια των «Μεσιτών», των υψηλά ιστάμενων στην ιεραρχία της Ανασυγκρότησης.
Η δολοφονία του Γενικού Μεσίτη πυροδοτεί τώρα όμως νέες εξελίξεις. Νέοι και παλιοί σύμμαχοι συγκρούονται μεταξύ τους.
Ένας σκιώδης άνδρας, ο ΑΔ, που ελέγχει το σώμα των Υπνοβατών, αντιλαμβάνεται πως μια νέα δυσαρέσκεια ολοένα και φουντώνει και προσπαθεί να καθορίσει τις εξελίξεις.
Μια παλιά γνώριμη του ΑΔ, η Μεσίτρια, εποφθαλμιά την θέση του Γενικού Μεσίτη. Δολοπλοκεί ενάντια σε στελέχη της Ανασυγκρότησης, ενώ κυκλοφορεί παντού μαζί με τους δίδυμους σωματοφύλακές της.
Ο ΄Αρης, ένας επαγγελματίας δολοφόνος, παλιός γνώριμος του ΑΔ κι αυτός, βρίσκεται τώρα στην υπηρεσία της Μεσίτριας.
Η Ηλέκτρα, μια νεαρή κοπέλα που πρόσφατα έχει καταφέρει να μετακομίσει μέσα στο κέντρο, κουβαλάει μια βαλίτσα γεμάτη λεφτά με σκοπό να χρηματοδοτήσει μια νέα ένοπλη εξέγερση.
Ισχυρές ομάδες παλεύουν μες στην Ανασυγκρότηση για την απόκτηση εξουσίας, ενώ στους δρόμους ξεσπούν διαρκώς νέα επεισόδια. Για ακόμη μια φορά το κέντρο της πόλης είναι έτοιμο να εκραγεί, ενώ νέες εξουσίες ξεπηδούν μέσα από τα συντρίμμια της.”
*Στον χώρο της Εργατικής Λέσχης Νέας Σμύρνης θα διατίθεται το βιβλίο μέχρι την ημέρα της εκδήλωσης.
Η θεατρική παράσταση που έγραψε ιστορία συμμετέχει στην επέτειο για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική καταστροφή
με παράταση παραστάσεων έως τις 23 Ιανουαρίου 2022
Μία από τις εμβληματικότερες παραστάσεις του ελληνικού θεάτρου, η παράσταση «Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη», η οποία αποτελεί τη συνέχεια του έργου «Σμύρνη μου αγαπημένη» ανεβαίνει, για λίγες ακόμα παραστάσεις, έως τις 23 Ιανουαρίου 2022, στο «ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», στο πλαίσιο του επετειακού έτους για τη Μικρασιατική καταστροφή.
Το έτος 2022 συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη μικρασιατική καταστροφή και οι αλησμόνητες πατρίδες της Μικρασίας είναι πιο ζωντανές στην καρδιά και το μυαλό, όσο ποτέ. «Σα δε θέλεις να πεθάνεις, να θυμάσαι, μην ξεχνάς», αυτό είναι το μότο – οδηγός της Φιλιώς, αλλά και όλης της παράστασης και γίνεται ο φωτεινός φάρος που βοηθά τους πρόσφυγες να επιβιώσουν. Η Μιμή Ντενίση ερμηνεύει, για λίγες ακόμα παραστάσεις, την επιδραστική προσωπικότητατης Φιλιώς Μπαλτατζή, έναν ρόλο ζωής, ο οποίος συντάσσεται με την ταραγμένη πορεία της χώρας και περιγράφει με τον εναργέστερο τρόπο τα βάσανα και τις κακουχίες μέχρι την λύτρωση.
Πιστό πάντα στην προώθηση της ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού, το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού υλοποίησε την παράσταση με πλούσια σκηνικά και κοστούμια και έναν θίασο καταξιωμένων συντελεστών. Με την ευγενική ιατρική υποστήριξη του ομίλου Affidea για την ασφαλή διεξαγωγή εν μέσω πανδημίας, η παράσταση συνέχισε και φέτος την πετυχημένη πορεία της σύμφωνα με τα αυστηρότερα υγειονομικά πρωτόκολλα.
