ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΠΕΡΦΟΡΑΤΕΡ του Αποστόλη Καπαρουδάκη

Το ΣΆΒΒΑΤΟ 24/9/2022 στις 20.00μμ στην Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης θα γίνειπαρουσίαση του βιβλίου και παράλληλα μια συζήτηση για τη δημοσιογραφία σήμερα.

Παρουσιάζουν το βιβλίο και συζητάνε οι: 

Κατερίνα Σταυρούλα @katerina.stavroula.1
Μαριάνθη Πελεβάνη @pelevani
Αποστόλης Καπαρουδάκης @ApostolisKaparoudakisA
Γιώργος Αυγερόπουλος @YorgosAvgeropoulos

 

Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης

 

Κεντρικός ήρωας του Περφορατέρ, είναι ένας άνεργος δημοσιογράφος. Ο Ευάγγελος Αρναούτης, τον χειμώνα του 2022, αγανακτισμένος από όσα τραγικά συμβαίνουν στη χώρα και όσα κωμικοτραγικά χαρακτηρίζουν το επάγγελμά του, προβαίνει σε μια τρομοκρατική ενέργεια που όμοιά της δεν έχει καταγραφεί στα διεθνή χρονικά. Επιτίθεται στον μεγαλομέτοχο του μεγαλύτερου τηλεοπτικού σταθμού της χώρας παγιδεύοντας το αυτοκίνητό του με μια συστοιχία εντόμων…

Κυβέρνηση, αστυνομία και ιδιοκτήτες μέσων μαζικής ενημέρωσης, στήνουν χορό γύρω από την επίθεση του Αρναούτη και η χώρα, εν μέσω πανδημίας, λίγο πριν την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, ζει μια παράπλευρη, αυθεντικά ελληνική, παράνοια.

Οπότε, η παρουσίαση του βιβλίου αποτελεί την καλύτερη αφορμή για μια συζήτηση, εκτός των άλλων, για την κατάσταση της δημοσιογραφίας στη χώρα μας. Ίσως και για την ορθότητα του ρητού “Το νουάρ της Αθήνας του ΄Β Μεσοπολέμου” που χαρακτηρίζει το βιβλίο.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο: youmaysayiamadreamer.com/perforater/

W: ergatikilesxi.gr
W: youmaysayiamadreamer

 

 

Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης
Ελ. Βενιζέλου 12 & Αιγαίου, στάση τραμ Αιγαίου
ergatikilesxi.gr

ergatikilesxnsmyrni@gmail.com

tel:00302114013060

O μήνας Σεπτέμβριος φέρνει με το τέλος του καλοκαιριού, την αρχή ενός νέου έτους στο ορθόδοξο ημερολόγιο, καθώς και την επέτειο της καταστροφής της ελληνικής κουλτούρας και του πολιτισμού από την Μικρά Ασία

Στις 14 Σεπτεμβρίου, τιμάμε την μνήμη της ελληνικής γενοκτονίας. Θυμόμαστε άλλη μια φορά τους Έλληνες της Μικράς Ασίας που δολοφονήθηκαν συστηματικά από τις κυβερνήσεις των Νεότουρκων και του πασά Μουσταφά Κεμάλ. Η καταστροφή του ελληνισμού της Μικράς Ασίας άρχισε το 1071 όταν νικήθηκαν τα βυζαντινά στρατεύματα από τους Σελτζούκους Τούρκους. Σε αυτό το ιστορικό γεγονός εδράζεται η προέλευση του ελληνικού ολοκαυτώματος που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. 9/20/22, 8:40 AM “Μνήμες του Σεπτέμβρη”.

Ο Δ. Παρούτσας γράφει για την καταστροφή του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας,

Το 1453, η Κωνσταντινούπολη έπεσε στους Τούρκους. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος οδήγησε 5.000 γενναίους στρατιώτες ενάντια σε 80.000 Οθωμανούς. Η πτώση της Κωνσταντινούπολης καθώς και η συνακόλουθη πτώση της αυτοκρατορίας οκτώ έτη αργότερα επέκτειναν την καταστροφή σε όλες τις ελληνικές περιοχές. Η οθωμανική αυτοκρατορία έφερε σφαγές, βασανιστήρια, σκλαβιά, το παιδομάζωμα, την υποδούλωση των γυναικών στα χαρέμια, και την ανυπόφορη πολιτική και οικονομική πίεση που οδήγησαν στον περαιτέρω αποδεκατισμό του ελληνισμού. Γιατί ακόμα και όταν δεν κατασφάζονταν οι Έλληνες, κινδύνευαν με την απώλεια της εθνικής τους ταυτότητας. Ο εκτουρκισμός και ο εξισλαμισμός συνέβαλαν στον εφιάλτη της απώλειας της ανεξαρτησίας και της εθνικής κυριαρχίας. Τον Μάιο του 1919, τα στρατεύματα της ελεύθερης και ανεξάρτητης Ελλάδας μπήκαν στη λαμπρή και πανάρχαια πόλη της Σμύρνης. Για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα φάνηκε ότι η εξολόθρευση της ελληνικής φυλής είχε πάψει. Ήδη όμως κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, οι Νεότουρκοι είχαν αρχίσει να δολοφονούν τους ελληνικούς και αρμενικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας. Τελικά, ο πασάς Μουσταφά Κεμάλ έγινε όργανο του δυτικού ιμπεριαλισμού και υπό αυτήν τη μορφή ο τουρκικός ρατσισμός κέρδισε την απεριόριστη βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, και της Ιταλίας. Ο Κεμάλ βοηθήθηκε από τις δυτικές δυνάμεις ενώ ο ελληνικός στρατός στη Μικρά Ασία αποκόπηκε από τον ανεφοδιασμό του, μέσω ενός αποκλεισμού που επιβλήθηκε από τις δυτικές δυνάμεις. Τον Σεπτέμβριο του 1922, η πανέμορφη Σμύρνη κατακτήθηκε από τους Κεμαλιστές και παραδόθηκε στις φλόγες.

Πάνω από 100.000 Έλληνες και 30.000 Αρμένιοι κατασφάγηκαν. Εδώ θα έπρεπε να γίνει ειδική αναφορά στον Μητροπολίτη Χρυσόστομο της Σμύρνης. Αυτός ο γενναίος και ευγενής ορθόδοξος κληρικός υποστήριξε τους έλληνες απελευθερωτές το 1919, και ήταν μια φωνή για τις φιλοδοξίες ενός έθνους που ήταν υποδουλωμένο, ταπεινωμένο, και δυσφημημένο για αιώνες. Όταν έφτασε η είδηση ότι οι επιτιθέμενοι Κεμαλιστές θα ανακτούσαν την Σμύρνη, έγινε προφανές ότι οι Έλληνες και οι Αρμένιοι δεν θα επιζούσαν. Το γαλλικό προξενείο πρόσφερε καταφύγιο στον Μητροπολίτη. Αυτός αρνήθηκε την προσφερόμενη ασφάλεια και επέλεξε να μοιραστεί τη μοίρα του ποιμνίου του. Παραδόθηκε στον φανατισμένο μουσουλμανικό όχλο από τον κεμαλιστή πασά Νουρεντίν. Τον ταπείνωσαν κόβοντας την γενειάδα του, και στη συνέχεια του έκοψαν τα αυτιά, τη μύτη, και τα χέρια και του έβγαλαν τα μάτια. Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος αγιοποιήθηκε από την ορθόδοξη εκκλησία της Ελλάδας το 1992. Όταν οι φονικές μηχανές των νεότουρκων σταμάτησαν την σφαγή, πάνω από 1.500.000 Αρμένιοι, και 1.000.000 Έλληνες, είχαν χάσει τη ζωή τους. Ο αποδεκατισμός του ελληνισμού συνεχίστηκε όταν υποστήριξε η δύση το κεμαλικό σχέδιο να 9/20/22, 8:40 AM “Μνήμες του Σεπτέμβρη”.

Ο Δ. Παρούτσας γράφει για την καταστροφή του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας,  καθαρίσει εθνικά τη Μικρά Ασία και την ανατολική Θράκη όπου ζούσαν περισσότεροι από 1.000.000 Έλληνες. Εκείνη η εποχή βέβαια βρίθει από ιστορίες φυλετικών καθάρσεων σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν υπάρχει όμως ακόμα καμία αναγνώριση των φρικαλεοτήτων που έχουν διαπραχτεί ενάντια στον ελληνισμό. Πάνω από 1.500.000 άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη γη και τις εστίες όπου οι πρόγονοί τους είχαν ζήσει για πάνω από 3.000 χρόνια. Αυτή η φυλετική κάθαρση και η γενοκτονία υποστηρίχθηκαν από τις “εκπολιτισμένες” δυνάμεις στη δύση και νομιμοποιήθηκαν από τη Συνθήκη της Λοζάνης. Σήμερα ο κόσμος τιμά την μνήμη του Άουσβιτς και των εγκλημάτων του Στάλιν, αλλά δεν υπάρχει κανένα μνημείο για τους νεκρούς της Σμύρνης και του Πόντου.

Στις 6 Σεπτεμβρίου 1955 διαπράχθηκαν νέα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε μια χώρα που ήταν μέλος της συμμαχίας του ΝΑΤΟ. Η τουρκική κυβέρνηση του Αντνάν Μεντερές υποκίνησε την τρομοκρατία ενάντια στους εναπομείναντες Έλληνες της Κωνσταντινούπολης και της Ίμβρου. Κατ’ αρχάς, οι Τούρκοι βομβάρδισαν το προξενείο τους στη Θεσσαλονίκη και κατηγόρησαν έπειτα τους Έλληνες. Κατόπιν οργάνωσαν κάποιους φανατικούς εγκληματίες και παράσιτα, και τους ενθάρρυναν να επιτεθούν στον ελληνικό πληθυσμό, τις εκκλησίες, τα σπίτια, και τις επιχειρήσεις. Στη Σμύρνη, οι Έλληνες ανώτεροι αξιωματικοί του στρατού που υπηρετούσαν στο ΝΑΤΟ δέχθηκαν επίθεση και οι σύζυγοί τους βιάστηκαν. Σε όλες αυτές τις τρομοκρατικές επιθέσεις, η αστυνομία δεν παρενέβη.

Στις 6 Σεπτεμβρίου είναι η επέτειος του τέλους του ελληνισμού στην Κωνσταντινούπολη και την Ίμβρο. Τέλος στη δεκαετία του ’60, οι τουρκικές αρχές προχώρησαν στο αποτελείωμα της 9/20/22, 8:40 AM “Μνήμες του Σεπτέμβρη”. Ο Δ. Παρούτσας γράφει για την καταστροφή του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας,  εθνοκάθαρσης από τα τελευταία απομεινάρια του ελληνισμού. Κατά τη διάρκεια αυτών των επιθέσεων στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Σμύρνη, δεν υπήρξε απολύτως καμία καταδίκη, διαμαρτυρία, ή κύρωση εναντίον της Τουρκίας.

Μετά το πογκρόμ της 6ης Σεπτεμβρίου, ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ έστειλε δύο πανομοιότυπες επιστολές προς τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξανδρο Παπάγο και τον τούρκο πρωθυπουργό Αντνάν Μεντερές, που παρωθούσαν τους “συμμάχους” να σκεφθούν το ΝΑΤΟ. Δεν υπήρξε καμία εκδήλωση συμπάθειας προς την Ελλάδα, ούτε οποιαδήποτε καταδίκη της κραυγαλέας επιθετικότητας της Τουρκίας. Το ξερίζωμα του ελληνισμού συνεχίζεται σήμερα στην Κύπρο. Πάνω από 200.000 Έλληνες έχουν απομακρυνθεί από τα κατεχόμενα εδάφη. Όπως στη Μικρά Ασία το 1922, και την Κωνσταντινούπολη το 1955, δεν υπάρχει μια ενιαία διαμαρτυρία που να προέρχεται από τις αποκαλούμενες πολιτισμένες χώρες της Δύσης. Το κείμενο αυτό, παρά τον σαφή εθνικό του προσανατολισμό, δεν έχει στόχο να εξάρει το εθνικό μας μένος, ούτε να υποδαυλίσει τον κακώς νοούμενο εθνικισμό. Εξ άλλου τα ίδια πάθη με τους Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, βίωσαν και οι μουσουλμάνοι που εκπατρίστηκαν από τα Βαλκάνια και πήγαν στην Τουρκία με την ανταλλαγή πληθυσμών. Ωστόσο, περιγράφει κάποια ψήγματα της ιστορικής μας κληρονομιάς, την οποία πρέπει όλοι να γνωρίζουμε, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα τη θέση μας στον ραγδαία μεταβαλλόμενο σήμερα κόσμο. Διότι η ιστορική μνήμη πάνω απ’ όλα δείχνει τον δρόμο και αποτρέπει την επανάληψη των ίδιων λαθών.

Δείχνει επίσης και την αξία των πρόσκαιρων “συμμαχιών” που επιβάλλουν οι διαφορετικές κάθε φορά ιστορικές συνθήκες, συμμαχίες των οποίων τη σημασία θα πρέπει να είμαστε ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να αναθεωρήσουμε, αφού αυτό δείχνει η ιστορική πραγματικότητα.

«Καραβάνια θλιβερά σερνότανε στα σοκάκια σαν μια σειρά κάμπιες. Κορμιά κυρτωμένα, πρόσωπα χολιασμένα, χαλκοπράσινα, χείλη ξερά, ασπρισμένα. Ήτανε οι πρόσφυγες που φτάνανε απ’ το εσωτερικό. Σέρνανε μαζί τους μπόγους, τσομπλέκια, μπαούλα, κονίσματα, φορεία μ’ αρρώστους, κατσίκες, κότες, σκύλους. Οι εκκλησιές, οι στρατώνες, τα σκολειά, οι αποθήκες, οι φάμπρικες, όλα γέμισαν πρόσφυγες· βελόνι να ’ριχνες δε θα ’πεφτε». (Διδώ Σωτηρίου

 

Οι πρόσφυγες, ατελείωτα καραβάνια ανθρώπων, τα απομεινάρια του ολέθρου και της καταστροφής.

 

Ανθρώπινα ράκη, που βαδίζουν συνεχώς ψάχνοντας τρόπους διαφυγής προς την Ελλάδα.
Η διαταγή από την Ελλάδα ήταν σαφής: «…απαγορεύεται η είσοδος σε όποιον δεν διαθέτει Ελληνικό διαβατήριο…»
Η απόγνωση, η απελπισία και ο τρόμος συνοδεύουν τις απελπισμένες προσπάθειες των Μικρασιατών, να βρουν τρόπο να φτάσουν σε κάποιο από τα πλοία που βρίσκονταν στο λιμάνι της Σμύρνης.
«Πρόσφυγες που ξεκινούσαν από μέρη που βρίσκονταν μέχρι και 240 χιλιόμετρα στο εσωτερικό κατευθύνονταν κοπαδιαστά προς τα παράλια και τη Σμύρνη. Στην αρχή έφταναν με τα τακτικά δρομολόγια των τρένων ή με τις άμαξες. Κουβαλούσαν μπόγους με κουβέρτες και χράμια, λίγα σκεύη που είχαν πάρει από τα σπίτια τους, ίσως και μερικά ζώα. Καθώς η μακρινή πραγματικότητα του πολέμου ολοένα πλησίαζε, η φυγή του κόσμου ακολουθούσε ξέφρενο ρυθμό: δέκα, μετά είκοσι, κατόπιν τριάντα χιλιάδες πρόσφυγες την ημέρα. Οι λίγες αποσκευές που όλο και λιγόστευαν προμήνυαν το τρελό φευγιό που θα ακολουθούσε μπροστά στη φωτιά και τη σφαγή. Το χάραμα της 7ης Σεπτεμβρίου βρήκε ολότελα απογυμνωμένα πλήθη ανθρώπων που παρέπαιαν, γυναίκες που θρηνούσαν την πρώτη τους οικογενειακή τραγωδία, μανάδες χωρίς φαΐ για τα μωρά τους, οι οποίες είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα μεγαλύτερα παιδιά τους σε χωριά στο δρόμο. Η μεγάλη προκυμαία της Σμύρνης είχε γεμίσει πλέον ασφυκτικά από εξόριστους που κατασκήνωναν και κοιμούνταν εκεί απλώνοντας χράμια και κουβέρτες για να προφυλαχτούν από το λιοπύρι…».
(Μέλβιλ Τσάτερ, Νational Geographic)
Οι Έλληνες τρέχουν να σωθούν, όσοι τα κατάφεραν διηγούνται τις φρικαλεότητες των Τούρκων. Εκείνες τις ώρες, κανείς δεν σκεφτόταν τα χρήματα, αλλά μόνο να σωθεί. Όλες οι περιουσίες μένουν στα χέρια των Τούρκων.
Ο Αμερικανός πρόξενος George Horton, στέλνει συγκλονισμένος συνεχώς τηλεγραφήματα για να ενημερώσει την κυβέρνησή του
«…το πυρ ετέθη υπό των Τούρκων εκ προθέσεως, δια να εξαλείψη τα απτά ίχνη των σφαγών, των λεηλασιών, των ατιμώσεων και των άλλων θηριωδιών».
Τα πληρώματα των συμμαχικών πλοίων που ήταν αραγμένα στο λιμάνι παρακολουθούσαν αμέτοχα το σκηνικό της φρίκης και του θανάτου, που εκτυλίσσονταν μπροστά τους. Οι διαταγές που είχαν πάρει από τις κυβερνήσεις τους , ήταν να παραμείνουν αμέτοχοι και να μην παρέμβουν σε καμία περίπτωση.
«…πηγαίναμε να ανεβούμε πάνω στα πλοία… Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά… γεμάτο ήτανε το λιμάνι… δεν μας αφήνανε… γι αυτό μας ρίχνανε καυτό νερό… για να μην ανέβομε….» ( μαρτυρία Γ. Κορωναίος).

 

«Η πόλη άρχισε να γεμίζει πρόσφυγες από την ενδοχώρα. Έφταναν στη Σμύρνη κατά χιλιάδες και κατασκήνωναν στην παραλία. Είχαν γεμίσει τις εκκλησίες, τα σχολεία και τις αυλές της Y.M.C.A. και της Y.W.C.A. [αμερικανικές ΧΑΝ] καθώς και τα αμερικανικά σχολεία. Κοιμούνταν όπου έβρισκαν, ακόμη και στο δρόμο. Τις πρώτες μέρες πολλοί από αυτούς έβρισκαν ακόμη τρόπο να φύγουν με ατμόπλοια και άλλα πλωτά μέσα. Η αποβάθρα όμως γέμισε πολύ γρήγορα πρόσφυγες φορτωμένους τα απομεινάρια της περιουσίας τους. Παρουσίαζαν αξιοθρήνητο θέαμα. Όποιος άνθρωπος δεν έχει πάθει «ανοσία» μετά το Μεγάλο Πόλεμο, ένιωθε να του ραγίζει η καρδιά στη θέα εκατοντάδων αβοήθητων παιδιών…». (Τζόρτζ Χόρτον)
Μετά την καταστροφή της Σμύρνης, περίπου 1.500.000 άνθρωποι ήρθαν στην Ελλάδα, σαν πρόσφυγες.
43.000 σπίτια κάηκαν στην περιοχή της Σμύρνης.
Από τους πρόσφυγες που ήρθαν στην Ελλάδα , το 20% πέθανε τον πρώτο χρόνο.
Στο μουσείο της Σμύρνης οι σφαγές, η καταστροφή και ο διωγμός των Ελλήνων, αναφέρονται ως « συνωστισμός στο λιμάνι»
Τα ορφανά παιδιά που έφτασαν τελικά στην Ελλάδα, υπολογίζονται περίπου στα 15.000.
Από τον ανδρικό πληθυσμό , στην Ελλάδα έφτασε το 1/10.
Συνεχίζεται…

ΠΗΓΕΣ:
Αρχείο ΕΡΤ
Απομνημονεύματα G. Horton
Μαρτυρίες προσφύγων

Την Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2022, θα τελεστεί Αρχιερατικό Μνημόσυνο για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Γενοκτονία των Ελλήνων της καθ’ ημάς Ανατολής από το Τουρκικό Κράτος, στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος – Αγίου Ραφαήλ στον Πύργο Περιβολίων χοροστατούντος του σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορωνου κ. Δαμασκηνού.

* Η Στέλλα Γκοζάνη – Χαριτάκη  είναι πρόεδρος της Αδελφότητας Μικρασιατών
Ν. Χανίων “Ο Άγιος Πολύκαρπος”

Tα ιστορικά κειμήλια που βρίσκονταν στο Κολλέγιο Pierce το 1875 κοσμούν πλέον την αίθουσα του νέου θεάτρου στον Δήμο Ελληνικού – Αργυρούπολης – Μιλάει στα «ΝΕΑ» ο δήμαρχος της περιοχής Γιάννης Κωνσταντάτος

Τα καθίσματα διασώθηκαν από την Καταστροφή της Σμύρνης και βρέθηκαν το 1935 στο Κολλέγιο Pierce, το οποίο λειτουργούσε τότε στο Ελληνικό

Εκατό χρόνια από τη μαύρη σελίδα της σύγχρονης ιστορίας του Ελληνισμού και οι μνήμες παραμένουν ζωντανές μέσα από διηγήσεις αλλά και ιστορικά κειμήλια που συνεχίζουν πια τη «ζωή» τους σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Ενα τέτοιο κειμήλιο κοσμεί την αίθουσα του νέου Δημοτικού Θεάτρου «Νίκος Κούρκουλος» του Δήμου Ελληνικού – Αργυρούπολης, μιας πόλης που ιδρύθηκε ως επί το πλείστον από πόντιους πρόσφυγες και στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν πολλοί Θράκες και Μικρασιάτες.

Πρόκειται για μία σειρά ξύλινα καθίσματα, τα οποία βρίσκονταν στο Κολλέγιο Pierce, που είχε για πρώτη φορά ανοίξει τις πόρτες για τις μαθήτριες της Σμύρνης το 1875. Από την ίδρυσή του μέχρι και την καταστροφή του, στο Κολλέγιο σπούδασαν χιλιάδες κορίτσια, κυρίως Ελληνοπούλες αλλά και μαθήτριες άλλων εθνοτήτων.

Είναι ενδεικτικό πως την ώρα της μεγάλης καταστροφής στη Σμύρνη, όταν είχαν ξεκινήσει οι διωγμοί και οι σφαγές, το συγκεκριμένο Κολλέγιο, με αμερικανικές σημαίες και με τη βοήθεια πεζοναυτών από τις ΗΠΑ, έκρυψε στις αίθουσές του πολλά γυναικόπαιδα, φιλοξένησε εκατοντάδες οικογένειες Ελλήνων, που αρχικά βρήκαν εκεί καταφύγιο και εν τέλει κατάφεραν να σωθούν από τη θηριώδη μανία των τούρκων ατάκτων.

Μετεγκατάσταση. Με την καταστροφή της πόλης, το ξύλινο έπιπλο διασώθηκε και βρέθηκε τελικά στο Ελληνικό, όπου το Κολλέγιο ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1935 – αφού πρώτα λειτούργησε για λίγα χρόνια στο Παλαιό Φάληρο -, ενώ κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικό νοσοκομείο. Οταν πια το εκπαιδευτικό ίδρυμα μετεγκαταστάθηκε στην Αγία Παρασκευή, το 1965, το έπιπλο παρέμεινε στο κτίριο, όπου στη συνέχεια στεγάστηκε η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας.

Το 2019, λίγο προτού κατεδαφιστεί προκειμένου να οικοδομηθεί στη θέση του το νέο ξενοδοχειακό συγκρότημα στο πλαίσιο της επένδυσης για το Ελληνικό, ο δήμαρχος Ελληνικού – Αργυρούπολης Γιάννης Κωνσταντάτος ενημερώθηκε από ηλικιωμένο κάτοικο της περιοχής ότι το συγκεκριμένο έπιπλο έχει έρθει από τη Σμύρνη μαζί με άλλα κειμήλια. Τα είχαν διασώσει οι Αμερικανοί λίγο πριν καεί το κτίριο και τα μετέφεραν από τη φλεγόμενη Σμύρνη αρχικά στο Παλαιό Φάληρο και μετά στο Ελληνικό. Μάλιστα, ο συγκεκριμένος δημότης εργαζόταν ως φύλακας των εγκαταστάσεων, όπως και ο πατέρας του, που ήταν επίσης φύλακας του Κολλεγίου το 1935.

Ιστορική βαρύτητα. Ο δήμαρχος, αισθανόμενος, όπως εξηγεί, την ιστορική βαρύτητα του συγκεκριμένου επίπλου με επιστολές του προς τον διοικητή της ΥΠΑ ζήτησε και τελικά πέτυχε, προτού κατεδαφιστεί το κτίριο, την παραχώρηση των ιστορικών καθισμάτων στον Δήμο Ελληνικού – Αργυρούπολης από την ΥΠΑ και το αρμόδιο υπουργείο. Το έπιπλο, αφού συντηρήθηκε και αποθηκεύτηκε για ένα διάστημα, πλέον τοποθετήθηκε στο νέο θέατρο που θα ανοίξει τις πόρτες του στις 15 Οκτωβρίου.

«Είναι πολύ μεγάλη η συγκίνηση για εμάς. Η τοποθέτηση αυτού του ιστορικού κειμηλίου παράλληλα με την κατασκευή μιας σύγχρονης θεατρικής σκηνής που θα δώσει τη δυνατότητα σε πολλούς νέους καλλιτέχνες και ερασιτεχνικούς θιάσους να αναπτύξουν το ταλέντο τους. Αλλωστε, στόχος είναι οι καλλιτεχνικές ομάδες να βάζουν τα έργα τους σε μια σύγχρονη αίθουσα από τεχνολογικής άποψης, με φωτισμό και κονσόλα ήχου πολύ υψηλού επιπέδου, και όλα αυτά γιατί στηρίζουμε το θέατρο και θέλουμε να είναι το επίκεντρο όλων των ερασιτεχνικών θεατρικών ομάδων στο μέλλον» σημειώνει στα «ΝΕΑ» ο δήμαρχος Ελληνικού – Αργυρούπολης Γιάννης Κωνσταντάτος.

Συνέχεια. Οπως υπογραμμίζει όμως, δεν θα είναι απλώς ένα θέατρο αλλά ένα ιστορικό κειμήλιο, πλέον, για τις μελλοντικές γενεές. «Τα καθίσματα που διασώσαμε από το Κολλέγιο Pierce της Σμύρνης είναι αυτά που καθόντουσαν οι Σμυρνιοπούλες το 1875, εκεί όπου εκτυλίχθηκε ένα μέρος της πράξης του δράματος με την καταστροφή της Σμύρνης και διασώθηκαν πολλά παιδιά, αφού το Κολλέγιο άνοιξε τις πόρτες του και πεζοναύτες το φυλάγανε. Εκατόν πενήντα χρόνια μετά, και κυρίως 100 χρόνια που συμπληρώνονται από την καταστροφή της Σμύρνης, θα κάθονται οι δικοί μας μαθητές».

Οπως χαρακτηριστικά τονίζει, άλλωστε, αυτή είναι η ιστορία του ελληνικού λαού, «μια συνέχεια που δεν σταματά ποτέ. Μπορεί να έχει πληγές, μπορεί να έχει κενά αλλά είναι συνεχής στον χρόνο, κι αυτή είναι η φιλοδοξία μας για τις επόμενες γενιές, ώστε να μην ξεχνάμε. Γιατί δεν ξεχνάμε τη Σμύρνη παρά τις δηλώσεις Ερντογάν, όχι όμως όπως το εννοεί αυτός αλλά όπως το εννοούμε εμείς, με μια διάθεση ειρηνικής συνύπαρξης των λαών μας».