γράφει ο Χρήστος Ραβάνης 

Υπεύθυνος Σπουδών του Φροντηστηρίου ”Συνοχή”

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΑΣ… ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΤΟΥΣ.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι: «Τελικά, τι είναι το πιο δύσκολο πράγμα όταν δουλεύεις με παιδιά»; Να νιώθεις ότι η προσπάθεια να βοηθήσεις την πρόοδο τους είναι μια δυσχερής και σε κάποιες περιπτώσεις μέχρι και αδύνατη προοπτική; Να νιώθεις έντονη δυσθυμία όταν δεν μπορείς να τους κάνεις να ηρεμήσουν και να συνεχίσεις το μάθημα; Να απογοητεύεσαι  κάθε φορά που οι ατελείωτες συζητήσεις ματαιώνονται  και οι υποσχέσεις τους αθετούνται; Να θυμώνεις με την συστηματική αναβλητικότητα ή με την επαναλαμβανόμενη χωρίς λόγο απουσία;   Να  νιώθεις σαν  τύραννος  για τα παιδιά που δεν θέλουν να κάνουν, αλλά αναγκάζονται να συμμορφωθούν  με  όσα τους λες; Να απογοητεύεσαι κάθε φορά που αποτυγχάνει η προσπάθεια σου να προσεγγίσεις συναισθηματικά κάποιο μαθητή σου;

 Νομίζω τίποτα από  όλα αυτά. Αυτό που  Ίσως με δυσκολεύει περισσότερο είναι να βλέπω παιδιά-δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρωτίστως οι μαθητές μας είναι παιδιά-  να με προσεγγίζουν με υπερβολική- μη αναμενόμενα φυσιολογική- ανάγκη για προσοχής και αποδοχή. Παιδιά που κουβαλούν μέσα τους την στέρηση αυτών των πρωταρχικών αναγκών  που ένας λειτουργικός γονιός θα έπρεπε να του καλύψει. Δυστυχώς, ότι και να κάνουμε ως δάσκαλοι, το πρωταρχικό κενό δεν καλύπτεται.

Το ίδιο δύσκολο είναι να είσαι απέναντι σε ένα παιδί απροσπέλαστο στην οικειότητα, κλεισμένο σε ένα «αντικοινωνικό» καβούκι, που αρνείται να βγει από την απομόνωσή του, που δεν είναι δεκτικό στις εκδηλώσεις αγάπης και αποδοχής τόσο τις δικές μου, όσο και των συμμαθητών του. Ένα τέτοιο παιδί είναι ένα παιδί που έχει γνωρίσει την απόρριψη κάποιου σημαντικού άλλου και έκτοτε η φόβος της απόρριψης είναι πανοραμικός σε όλες τις σχέσεις του.

Το ίδιο ανήσυχες σκέψεις μου δημιουργούν τα παιδιά που είτε είναι εντελώς απείθαρχα είτε απολύτως πειθαρχημένα. Από την μια παιδιά που δεν μπορούν ποτέ να περιμένουν την σειρά τους, που τα θέλουν όλα τώρα, που πάντα πιστεύουν ότι η δική τους άποψη είναι η ορθότερη και ότι είναι αυτή που θα πρέπει να ακούγεται στο τέλος κάθε συζήτησης. Και από την άλλη παιδιά χωρίς φωνή που αγόγγυστα υπομένουν τις υποχρεώσεις, καταπνίγουν μόνιμα τις  επιθυμίες τους, το καλό παιδί που θέλει να ικανοποιεί τους άλλους, πάντα μέσα στην ντροπή και τις ενοχές. Αναρωτιέμαι, γιατί τα παιδιά αυτά έχουν εκπαιδευτεί σε τέτοιου είδους λαθεμένη  οριοθέτηση ;   

 Το ίδιο ανήσυχες  σκέψεις μου δημιουργούν και παιδιά δύσπιστα, ή παιδιά εντελώς μοναχικά,  ή παιδιά που μονίμως βαριούνται, ή παιδιά που βιώνουν μια συστηματική συναισθηματική κενότητα. Πάντα οι σκέψεις αυτές με παραπέμπουν στον τίτλο του βιβλίου της Alice Miller: οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας. Και πάντα με κάνουν να επαναλαμβάνω στους γονείς των μαθητών μου ότι «εμείς είμαστε μόνο οι δάσκαλοι των παιδιών τους».

Φυσιολογία και Παθολογία του πένθους

Δημήτρης Οικονόμου M.D. Ψυχίατρος – Ψυχοθεραπευτής  www.psychiatros-neasmyrni.gr

Το πένθος θεωρείται μια φυσιολογική διαδικασία που έχει σχέση με την απώλεια και φαίνεται ότι απασχολεί τις κοινωνίες διαχρονικά .
Το ζητούμενο των κοινωνιών και της επιστήμης είναι πότε μια διαδικασία του πένθους οδηγείται από το φυσιολογικό στο παθολογικό επίπεδο .
Το πένθος είναι μιά βαριά θλίψη ,μια μεγάλη ψυχική οδύνη λόγω δυστυχίας ή συμφοράς και κυρίως εξαιτίας του θανάτου συγγενικού προσφιλούς προσώπου.
Είναι το χρονικό διάστημα κατά το οποίο πενθεί κάποιος σύμφωνα με τα ήθη και τα έθιμα της κοινωνίας π.χ.φορώντας πένθιμη ενδυμασία ,μαύρα  ρούχα ,μαύρη ταινία ,μαύρη γραβάτα ,απέχοντας από κοινωνικές εκδηλώσεις ,γιορτές κ.τ.λ.
Τα ρήματα τα οποία ταιριάζουν με το πένθος είναι :  θλίβομαι ,λυπούμαι ,πονώ.
Η έννοια του πένθους συνδυάζεται άρρηκτα με την έννοια του θρήνου.
Ο θρήνος είναι η έκφραση έντονου ψυχικού πόνου,συναισθηματικών αντιδράσεων και εκδηλώσεων με κλάματα ,λυγμούς ,μοιρολόγια .Συνώνυμα του θρήνου είναι ο κλαυθμός ο οδυρμός , το μοιρολόι ή θρηνωδία.
Θα πρέπει να σημειώσουμε τη σύνδεση πένθους και θρήνου αλλά και τη διαφορά τους , και μια προσπάθεια διευκρίνησης των εννοιών καθώς υπάρχει μία σύγχυση. Το πένθος είναι μία κατάσταση που βιώνει κάποιος για μια απώλεια ,ενώ ο θρήνος είναι μια εκδήλωση ,μια τελετουργική διαδικασία με εκδηλώσεις που ουσιαστικά υπηρετεί το πένθος ,βοηθάει τη διαδικασία περάτωσης και λύσης του πένθους.
Το πένθος και ο θρήνος θεωρούνται φυσιολογικές διαδικασίες και δεν εμπίπτουν στον τομέα της παθολογίας ,αντιθέτως πιστεύουμε ότι δρουν λυτρωτικά -θεραπευτικά.
Το 1969 μια Ελβετίδα Ψυχίατρος η Ελισάβετ Κάμπλερ Ρος δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο αυτός που πεθαίνει .Σε αυτό το βιβλίο προσπάθησε να περιγράψει τα στάδια του φυσιολογικού θρήνου  που οι άνθρωο ποι περνούν όταν ένα αγαπημένο πρόσωπο ή κάποιος που ήταν κοντά τους πεθαίνει.
Αν και ο καθένας βιώνει το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου με διαφορετικούς τρόπους ,η Kubler-Ross αναφέρει ότι ο καθένας περνά μέσα από πέντε γενικά στάδια που ακολουθείται από μια τελική αποδοχή του θανάτου :
1ο Πρώτα είναι το σοκ από την απώλεια και κατόπιν η Άρνηση (Denial) όπου δεν μπορεί να πιστέψει την απώλεια ,και την οδυνηρή πραγματικότητακαι διαρκεί από λεπτά έως ώρες.Η άρνηση προστατεύει τον άνθρωπο από το σοκ της απώλειας ,αν όμως παραταθεί παύει να είναι χρήσιμη .Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι η διαδικασία του θρήνου φαίνεται ότι βοηθάει την υποχώρηση της άρνησης και αρχίζει να δέχεται την οδυνηρή πραγματικότητα.
2ο Έπειτα το στάδιο του θυμού και της οργής (Anger).Σε αυτό το στάδιο ο άνθρωπος θυμώνει για την οδυνηρή πραγματικότητα και εκφράζεται με διάφορεσ εκδηλώσεις οργής και διατυπώνεται με τη λαϊκή φρλαση << του φταίνε και τα ρούχα του>>
3ο Κατά το στάδιο της διαπραγμάτευσης (Bargaining) ο άνθρωπος που θρηνεί αναγνωρίζει σταδιακά τις συνέπειες της απώλειας ενώ συνυπάρχουν το κλάμα , ο θυμός ,η διαμαρτυρία ,ενώ διαρκεί από μερικές μέρες έως 1-2 εβδομάδες .(εκδηλώσεις του θρήνου).Η δυνατότητα που έχει ένας άνθρωπος να θρηνήσει συντομεύει αυτό το στάδιο για να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο όπου η πραγματικότητα της απώλειας γίνεται περισσότερο σαφής.
4ο Οι εκδηλώσεις αυτού του σταδίου,οδηγούν σε εκείνες της θλίψης (ονομαζόμενο και στάδιο θλίψης -depression). Aυτές οι εκδηλώσεις μοιάζουν με αυτές της κατάθλιψης,ήπιας μορφής,που χωρίς τη διαδικασία του θρήνου μπορεί να εξελιχθεί σε κλινική κατάθλιψη.
5ο Μετά είναι το στάδιο της αποδοχής της πραγματικότητας (Acceptance) όπου έχει δεχθεί την απώλεια και τις συνέπειες της .Ουσιαστικά έχουμε και το τέλος του θρήνου που όταν εξελιχθεί φυσιολογικά οδηγεί ακριβώς στην αποδοχή της πραγματικότητας.
Στην σύγχρονη Ψυχιατρική μελετάται το πένθος και γίνεται προσπάθεια να διαφοροδιαγνωσθεί από την κλινική παθολογική κατάθλιψη ,ενώ αναγνωρίζει τη διαδικασία του θρήνου ως προληπτική ,θεραπευτική.
Τα συμπτώματα της κατάθλιψης σε ήπια μορφή συναντώνται στη διαδικασία του πένθους ,άρα το πένθος θα μπορούσαμε να πούμε ,ότι είναι μία κατάθλιψη ήπιας έντασης των συμπτωμάτων.

Βιβλιογραφία :Δρ.Γεώργιος Καλλέργης Αναπληρωτής Καθηγητής Ψυχιατρικής 

Ο Κανόνας του Εσώρουχου

Γράφει η Ελενα Νιαβή ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος

 

εκπονήθηκε για να βοηθήσει γονείς και κηδεμόνες να ανοίξουν συζήτηση με τα παιδιά τους. Μπορεί μάλιστα να αποτελέσει ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό εργαλείο πρόληψης κατά της σεξουαλικής κακοποίησης.

Περίπου ένα στα πέντε παιδιά πέφτει θύμα κάποιας μορφής σεξουαλικής κακοποίησης ή βίας. Αυτό μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε παιδί ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, φυλής, κοινωνικής τάξης και θρησκείας. Συχνά ο δράστης είναι άτομο που το παιδί γνωρίζει και εμπιστεύεται. Μπορεί δε να είναι ακόμη και κάποιο άλλο παιδί.Βοηθείστε ώστε να μη συμβεί αυτό στο δικό σας παιδί. Το βασικότερο στοιχείο είναι η καλή επικοινωνία με το παιδί. Αυτό προϋποθέτει εξωστρέφεια, ειλικρίνεια, ευθύτητα, αποφασιστικότητα και μια ατμόσφαιρα φιλική, χωρίς φόβο. Κανένα παιδί δεν είναι τόσο μικρό που να μην μπορεί να μάθει τον Κανόνα του Εσώρουχου  αφού η κακοποίηση δεν γνωρίζει ηλικία.                                                                     Αν είναι δύσκολο να μιλήσετε για το ζήτημα αυτό στο παιδί σας, θυμηθείτε ότι αυτό μάλλον είναι πιο δύσκολο για σας ως ενήλικα παρά για ένα παιδί.

 

 

Ο Κανόνας του Εσώρουχου έχει πέντε σημαντικές πτυχές

1. Το σώμα σου , σού ανήκει

Τα παιδιά θα πρέπει να ξέρουν ότι το σώμα τους τούς ανήκει και ότι κανείς δεν μπορεί να τα αγγίξει ή να τα χαϊδέψει χωρίς την άδειά τους. Ο ειλικρινής και άμεσος διάλογος ήδη από μικρή ηλικία για τη σεξουαλικότητα και τα απόκρυφα σημεία του σώματος, με σωστή χρήση των όρων που αφορούν τα γεννητικά όργανα και άλλα σημεία του σώματός τους, θα βοηθήσουν τα παιδιά να αντιληφθούν τι δεν επιτρέπεται. Τα παιδιά διατηρούν το δικαίωμα να αρνηθούν φιλί ή χάδι ακόμη και από άτομο το οποίο αγαπούν. Πρέπει να μάθουν να λένε «Όχι» με άμεσο και αποφασιστικό τρόπο σε περίπτωση ανάρμοστης σωματικής επαφής, όπως και τρόπους να αποφεύγουν καταστάσεις που απειλούν την ασφάλειά τους και να ενημερώνουν έναν ενήλικα τον οποίον εμπιστεύονται. Έχει σημασία να τονισθεί ότι τα παιδιά θα πρέπει να επιμείνουν έως ότου κάποιος να πάρει το θέμα στα σοβαρά.

Στο βίντεο μας, το χέρι ζητά την άδεια της Κίκο για να την αγγίξει. Η Κίκο δέχεται, αλλά όταν το χέρι προσπαθεί να μπει μέσα στο εσώρουχο η Κίκο λέει «Όχι». Οι γονείς και οι κηδεμόνες μπορούν να αξιοποιήσουν αυτή την αλληλουχία γεγονότων για να εξηγήσουν στο παιδί τους ότι μπορεί να πει «Όχι» ανά πάσα στιγμή.

2. Καλό άγγιγμα – κακό άγγιγμα

Τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται πάντα τη διαφορά μεταξύ του αγγίγματος που επιτρέπεται και εκείνου που θεωρείται ανάρμοστο. Πείτε τους ότι δεν είναι σωστό να κοιτάζει ή να αγγίζει κανείς τα απόκρυφα σημεία του σώματός τους, ούτε είναι σωστό να τους ζητάει κάποιος να δουν ή να αγγίξουν αυτά τα σημεία στο σώμα κάποιου άλλου. Ο Κανόνας των Εσωρούχων τα βοηθάει να αναγνωρίζουν ένα φανερό και εύκολο να το θυμούνται όριο: τα εσώρουχα. Βοηθάει τους ενήλικες να ξεκινήσουν μια κουβέντα με τα παιδιά. Αν τυχόν τα παιδιά δεν είναι βέβαια κατά πόσον η συμπεριφορά ενός ενήλικα είναι αποδεκτή ή όχι, φροντίστε να ξέρουν ότι μπορούν να ζητήσουν από κάποιον ενήλικο τον οποίον εμπιστεύονται να τα βοηθήσει.

Στο βίντεο μας, η Κίκο δεν δέχεται να την αγγίξουν κάτω από το εσώρουχο. Οι γονείς μπορούν να εξηγήσουν στο παιδί ότι υπάρχουν κάποιοι ενήλικες (όπως οι γονείς, οι κηδεμόνες και οι γιατροί) που μπορεί να χρειαστεί να το αγγίξουν, αλλά ας ενθαρρύνουμε τα παιδιά να πουν «Όχι» ακόμη και σε αυτούς αν τυχόν αισθανθούν άβολα ή αμήχανα.

3. Καλά μυστικά – κακά μυστικά

Η μυστικότητα είναι η τακτική που εφαρμόζουν συνήθως όσοι διαπράττουν το αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης. Για τον λόγο αυτό, είναι σημαντικό να μάθουμε στα παιδιά τη διαφορά μεταξύ καλών μυστικών και κακών μυστικών, αλλά και να καλλιεργήσουμε ένα κλίμα εμπιστοσύνης. Οποιοδήποτε μυστικό τους προκαλεί άγχος, αμηχανία, φόβο ή στενοχώρια δεν θεωρείται καλό και επομένως δεν θα πρέπει να το αποκρύπτουν. Αντιθέτως, θα πρέπει να το πουν σε κάποιον ενήλικα που εμπιστεύονται (γονέα, δάσκαλο, αστυνομικό, γιατρό).

Στο βίντεο μας, το χέρι ενθαρρύνει την Κίκο να μιλήσει ανοικτά, όταν κάποιος θέλει να την αγγίξει με τρόπο ανάρμοστο. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την αλληλουχία αυτή καταστάσεων για να συζητήσετε τη στη διαφορά μεταξύ καλού μυστικού (όπως λχ. ένα πάρτι γενεθλίων) και κακού μυστικού (οτιδήποτε προκαλεί στο παιδί στενοχώρια και άγχος). Οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να τους αποκαλύπτουν τα κακά μυστικά.4. Η πρόληψη και η προστασία είναι ευθύνη των ενηλίκων

Τα κακοποιημένα παιδιά νιώθουν αισθήματα ντροπής, ενοχής και φόβου.    Οι ενήλικες θα πρέπει να αποφεύγουν να καλλιεργούν ταμπού γύρω από τη σεξουαλικότητα αλλά και να φροντίζουν ώστε τα παιδιά τους να γνωρίζουν σε ποιον να απευθυνθούν για να μιλήσουν σε περίπτωση που ανησυχούν, στενοχωριούνται ή θλίβονται. Το παιδιά δεν αποκλείεται να διαισθανθούν ότι κάτι δεν πάει καλά, οπότε οι μεγάλοι θα πρέπει να είναι προσεκτικοί και να αφουγκράζονται τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά των παιδιών. Ίσως υπάρχει λόγος που ένα παιδί αρνείται την επαφή με κάποιον άλλο ενήλικα ή παιδί. Θα πρέπει να το σεβαστούν. Τα παιδιά πρέπει να νιώθουν ότι μπορούν ανά πάσα στιγμή να μιλήσουν με τους γονείς τους.Οι μεγαλύτεροι υπάρχουν για να βοηθούν τα παιδιά στην καθημερινότητά τους. Η πρόληψη της σεξουαλικής βίας αποτελεί πρωτίστως ευθύνη των ενηλίκων και είναι σημαντικό να φροντίζουμε να μην φορτώνουμε ένα τέτοιο βάρος στους ώμους των παιδιών.

5. Άλλες χρήσιμες συμβουλές που συνοδεύουν τον Κανόνα των Εσωρούχων

Καταγγελία και αποκάλυψη στοιχείων

Τα παιδιά χρειάζονται σαφείς κατευθύνσεις όσον αφορά τους ενήλικες που μπορεί να βρίσκονται στον περίγυρο ασφάλειάς τους. Πρέπει να τα ενθαρρύνουμε να επιλέξουν ενήλικες τους οποίους μπορούν να εμπιστευτούν, που είναι διαθέσιμοι και πρόθυμοι να τα ακούσουν και να βοηθήσουν. Μόνο ένα από τα μέλη του περίγυρου αυτού μπορεί να κατοικεί στο ίδιο σπίτι με το παιδί, τα υπόλοιπα δεν θα πρέπει να είναι συγγενικά πρόσωπα ούτε να προέρχονται από τον άμεσο οικογενειακό κύκλο. Το παιδιά θα πρέπει να γνωρίζουν πώς να ζητήσουν βοήθεια σε ένα τέτοιο περίγυρο ασφάλειας και εμπιστοσύνης.

 

Γνωστοί δράστες :Στην πλειονότητα των περιπτώσεων ο δράστης είναι άτομο που το παιδί γνωρίζει. Είναι πολύ δύσκολο, κυρίως για τα μικρά παιδιά, να καταλάβουν ότι κάποιος που ήδη γνωρίζουν μπορεί να τα βλάψει. Μην ξεχνάτε τη μέθοδο που ακολουθούν συνήθως οι θύτες για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των παιδιών. Στο σπίτι επομένως θα πρέπει να ισχύει ο κανόνας ότι το παιδί οφείλει να ενημερώνει τους γονείς του σε κάθε περίπτωση που κάποιος του προσφέρει δώρα, του ζητάει να κρατήσει ένα μυστικό ή προσπαθεί να βρεθεί μόνος μαζί του.

Άγνωστοι δράστες: Σε μερικές περιπτώσεις ο δράστης μπορεί να είναι ένας άγνωστος. Διδάξτε στο παιδί σας κάποιους απλούς κανόνες για την επαφή με αγνώστους, όπως λ.χ. να μην επιβιβάζονται ποτέ σε αυτοκίνητο ατόμου το οποίο δε γνωρίζουν, ούτε να δέχονται δώρα ή προσκλήσεις από αγνώστους, διαδίκτυο.

 

Βοήθεια

ΔΕΙΤΕ ΜΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ :  ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΤΟΥ ΕΣΩΡΟΥΧΟΥ https://www.youtube.com/watch?v=pw209gh7IvgΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ :https://www.youtube.com/watch?v=gyzEcIgogFg

Τα παιδιά θα πρέπει να γνωρίζουν ότι υπάρχουν ειδικοί οι οποίοι μπορούν να τα βοηθήσουν (δάσκαλοι, κοινωνικοί λειτουργοί, ο συνήγορος του πολίτη, γιατροί, η αστυνομία), αλλά και τηλεφωνικές γραμμές τις οποίες μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να ζητήσουν συμβουλές και βοήθεια.

1)Γραμμή SOS 1056 για Παιδιά, Έφηβους και Γονείς

Μέσω της Γραμμής SOS 1056 παιδιά, έφηβοι και γονείς βρίσκουν ΑΜΕΣΑ ανθρώπους να τους ακούσουν και να δράσουν ώστε να προσφέρουν την στήριξη που χρειάζεται σε κάθε μία περίπτωση. Η γραμμή λειτουργεί 24 ώρες την ημέρα 365 ημέρες το χρόνο δωρεάν από σταθερό, κινητό και καρτοτηλέφωνο και στηρίζεται από προσωπικό της Μη κυβερνητικής οργάνωσης το «Χαμόγελο του Παιδιού».

2) Η Γραμμή Βοηθείας ΥποΣΤΗΡΙΖΩτηλ: 80011 80015 

Της Γεωργίας Τσιάκου

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας & Αυτοεκτίμησης- Ολιστική Θεραπεύτρια

 

 

Κοιτώντας το wikipedia ως κοινωνικό φαινόμενο μαθαίνει κανείς ότι ο εκφοβισμός : bullying  αναφέρεται στη σωματική και ψυχολογική κακοποίηση ή μείωση ασθενέστερων ατόμων σε μια ομάδα. Εμφανίζεται σε όλες τις ηλικίες και τις κοινωνικές ομάδες. Μπορεί να συναντηθεί σε οποιοδήποτε τύπο σχολείων και σχολικών εγκαταστάσεων, στον στρατό, σε αθλητικά σωματεία, στη φυλακή, αλλά και στην οικογένεια ή στο χώρο εργασίας (ηθική παρενόχληση, τοξικό ηγέτη κοκ). Είναι μια μορφή κακοποίησης, πιο συγκεκριμένα εκφοβισμού ή εξαναγκασμού.

Τι συμβαίνει όμως μέσα μας? Το bullying πράγματι είναι μια μορφή κακοποίησης (σωματικής, πνευματικής και κυρίως ψυχολογικής).  Όπως πάντα στην ερώτηση «τι θα προτιμούσατε? Ένα ραγισμένο κόκαλο ή μια ραγισμένη καρδιά?» οι περισσότεροι από εμάς θα απαντούσαμε το πρώτο καθώς γνωρίζουμε ότι η σωματική και υλική βλάβη είναι κάτι το οποίο με τον καιρό φτιάχνεται και «ιάνει» ενώ τα ψυχολογικά τραύματα είναι πιο επίπονα και βαθιά. Οπότε αποφεύγουμε τον ψυχολογικό πόνο καταπονώντας τον εαυτό μας σωματικά.

Είμαστε πάντοτε διατεθειμένοι να δεχθούμε και να υπομείνουμε κάτι που εμείς πρώτοι κάνουμε στον εαυτό μας. Εάν έχουμε ένα κεφάλι γεμάτο με φοβίες, απαγορεύσεις και αρνητικές πεποιθήσεις η χαμηλή μας αυτοεκτίμηση μας κάνει αυτόματα αποδέκτες πολλών μορφών bullying, αφού πρώτοι εμείς το ασκούμε στον εαυτό μας. Ο κόσμος γύρω μας είναι ο καθρέπτης μας και σύμφωνα με το νόμο της Έλξης οφείλει να μας καθρεπτίσει ότι πιστεύουμε και σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας πάνω στους ανθρώπους που συναντάμε και συναναστρεφόμαστε. Σκεφτείτε λοιπόν  πόσο bullying μπορεί να ασκήσει ένας αρνητικός εσωτερικός μονόλογος που όλοι μπορεί να κάνουμε κατά τη διάρκεια μιας στιγμής της ημέρας μας και τι επακόλουθα θα φέρει. Όσα επιτρέπουμε σήμερα στον «κακό μας εαυτό», στο «διαβολάκο» μέσα μας να μας ψιθυρίσει στο αυτί σε κάθε στιγμή αδυναμίας, είναι αυτό που αύριο θα δεχθούμε να ακούσουμε από κάποιον φίλο μας, συγγενικό μας πρόσωπο, συμμαθητή ή συνεργάτη.

Η ψυχολογική κακοποίηση της αρνητικής σκέψης που επιτρέπουμε να συμβαίνει με αυτές τις πεποιθήσεις μεγάφωνα που «παίζουν» στο κεφάλι μας επηρεάζουν τη ζωή μας και την αυτοεκτίμηση μας σε τεράστιο βαθμό. Ακόμη περισσότερο συνθλίβουν κάθε ωραία μας στιγμή της καθημερινότητας και υπονομεύουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα κυτταρικά καθώς μεγαλώνουν τα επίπεδα τοξικότητας στο αίμα μας. Ο φόβος σα συναίσθημα είναι η βάση της διάλυσης οποιαδήποτε κυτταρικής δομής.

Ακραίες,  αυθαίρετα γενικευμένες  αποφάσεις- φράσεις του τύπου «Δεν αξίζω, δεν είμαι αγαπητός, δε με δέχονται γιατί είμαι διαφορετικός ( το μαύρο πρόβατο), δε θα πετύχω, κανείς δε νοιάζεται για εμένα, δεν επαρκώ, όλοι θέλουν το κακό μου ή όλοι κοιτάνε τον εαυτούλη τους πλέον» είναι η πιο άτυπη, μη λεκτική, ασυνείδητη αλλά και ισχυρότερη μορφή bullying που μπορεί να κάνει ένα άτομο στον ίδιο του τον εαυτό. 

Βάλτε φίλτρο στον εσωτερικό σας μονόλογο. Παρατηρήστε τις σκέψεις σας σαν συννεφάκια που περνάνε από πάνω σας και επεξεργαστείτε αυτές πάνω σε μια λογική βάση αφήνοντας έξω τον μεγεθυντή παράγοντα «συναίσθημα».

Ό,τι εκπέμπουμε αυτό έλκουμε.  Το ψυχολογικό Bullying που οποιοσδήποτε  τυχόν προσπαθήσει να μας ασκήσει απλά  παύει να μας αφορά όταν εμείς πρώτοι αγαπήσουμε και σεβαστούμε.